Recensie: Mel Hartman – Droomloos

Het vervolg op de fantasiejagers, Droomloos, volgt chronologisch op zijn voorganger en vormt het 2^de verhaal met de fantasiejagers. In dit verhaal wordt ons uitgelegd hoe de eerste contacten tussen beide werelden waren en hoe deze tot stand kwamen. Zo maken we ook kennis met de professor die aan de basis lag voor de ontwikkeling van het portaal. Dat alles gebeurt natuurlijk met de nodige problemen, die op een aangename manier onze paden kruisen. In dit verhaal maken we ook uitgebeider kennis met personages die we al kenden uit het vorige verhaal, zo wordt bij elk van de personages nu ook een zekere achtergrond geschetst waar dit in het eerste verhaal beperkt bleef tot een vage schets. Dit is misschien ook een van de redenen waarom de uitgeverij bij het lezen van dit boek nog enthousiaster was dan bij het vorige boek, al kunnen we hiernaar uiteindelijk alleen maar gissen, echter is het voor de thrillerfans in dit verhaal iets meer zoeken naar spanning, die dan uiteindelijk nooit hetzelfde niveau van het vorige boek zal halen. Ook worden de erotische uitspattingen in dit boek beperkt tot korte insinuaties wat zorgt voor iets minder afwisseling doorheen het verhaal. Ook laat het einde, mij in elk geval, een beetje op onze honger wachten. Dit valt te verklaren doordat er gekozen is voor een open einde wat natuurlijk de nieuwsgierigheid naar het 3^de boek uit deze reeks alleen maar ten goede kan komen.

http://www.fantasiejagers.net/

Kortverhaal: De ronkende eenzaamheid

Voor het vak geschiedenis moesten we een creatieve opdracht rond oorlog maken, ik schreeft een kortverhaal.

Het begon allemaal op een zonnige dag, net als vandaag. Ik weet eigenlijk niet zeker of ik mijn verhaal wel moet vertellen, het klinkt zo banaal, bijna alledaags tegenover wat andere mensen allemaal hebben moeten lijden in die periode. Eigenlijk moet ik jullie zelfs waarschuwen want het is geen verhaal zoals jullie dat zullen interpreteren. Het is…nu ja, hoe zou ik het noemen, een onvoltooide schets van de werkelijkheid in de periode van wereldoorlog  I. Ik leefde toen nog samen met mijn ouders in een klein huisje aan de kust. Mijn vader was visser en zoals elke week vaarde hij uit, zelfs ondanks de oorlog vaarde hij nog uit. Vele vissers bleven thuis bij vrouw en kind maar mijn vader niet. Hij wou geld in het laatje krijgen. Toen kon ik dat nog niet begrijpen, ik was amper 10. Het enige dat ik begreep was dat hij mijn moeder altijd verdriet aandeed als hij vertrok. Nu weet ik dat ze ook bang moet geweest zijn, net zoals hij. Ze deden er alles aan om het mij zo comfortabel mogelijk te maken. Zelfs dingen van zichzelf opofferen. We hadden de oorlog al goed doorstaan en zonder al te veel leed weten te overleven. We hadden zelfs nog niemand verloren die we kenden. Dat ging echter snel veranderen, en hoe. Het was op die zonnige dag, staalblauwe hemel en geen zuchtje wind. En dat in combinatie met een ideale temperatuur. Bijna een perfecte dag. De oorlog hing echter nog steeds in de lucht en dat dempte de sfeer toch enigszins. Op die dag ging alles veranderen, mijn leven zou door elkaar geschud worden. Ik zag het niet aankomen maar dat zag niemand. De Duitsers hadden enkele verliezen geleden en moesten zich tegen hun zin terugtrekken. Iedereen wist echter dat ze het hierbij niet zouden laten en terug zouden oprukken. Het was die dag op klaarlichte dag dat de Duitsers met een voor mij eindeloze kolonne van motorrijders terug ons dorp binnentrok. Op hun weg zaaiden ze dood en vernieling. Ik en mijn moeder waren net op weg naar de brooduitdeling toen ze voorbijkwamen. Het gebeurde allemaal onder een oorverdovend motorgeronk. Dat was zo luid dat je niets anders hoorde, geen vogels fluiten, geen mensen meer praten, niets. Alles en iedereen had zijn ogen gericht op de vijand die weer aankwam gereden. En iedereen hield zijn adem in. De Franse soldaten die nog in ons dorp waren gestationeerd liepen schreeuwend in het rond maar het leek wel alsof er geen geluid uit hun monden kwam. Ze namen hun geweren en schoten maar ze vielen één voor één neer als kleine poppetjes die van tafel vielen. Maar dan neerkwamen zonder geluid. Ik hoor ze nog steeds, die motars die voorbijkwamen, alle dagen opnieuw. Maar vooral ’s nachts. Allemaal grote mannen met geweren in de aanslag. Mijn moeder trok me dicht tegen zich aan en zonder dat ik goed en wel besefte wat er gebeurde kreeg ik haar volle gewicht over me heen. Ook zij viel als een poppetje op de grond. Deze keer ook zonder geluid omdat ik de schok opving. Ik lag onder haar. Uit haar rechter borst gunste een eindeloze stroom bloed. Ik lag onder haar en kon me niet bewegen. Andere mensen die ook op weg waren naar de brooduitdeling moeten alles hebben zien gebeuren. Maar zoals zo vaak, durfden ze niets doen. Ze waren allemaal bang voor de dood. Bang om ook door een kogel die eigenlijk niet voor hun bedoeld was geveld te worden. Iemand duwde na enige tijd mijn moeder van mij af, ze had nog steeds niet bewogen. Het was mijn overbuurvrouw. Ze bekeek mij aandachtig en zei dat ik bij haar kon komen slapen tot mijn vader terug zou zijn. Daar kon ik ook nog lang op wachten. Want ook die zou nooit meer over de drempel van ons huis komen. Ik heb nooit nog iets van hem gehoord. Zelfs geen overlijdensbericht gelezen. Hij was als van de aardbodem verdwenen. Misschien was er muiterij uitgebroken op zijn 3 koppig schip? Misschien omgekomen in een storm? Ik zal het nooit weten. Ik ben dus bij mijn overbuurvrouw tot mijn 18 jaar blijven wonen. Dan ben ik verhuisd naar hier. Toch zie ik nog steeds die motorrijders voorbij rijden. Ik weet zelfs niet eens vanwaar de kogel kwam dat mijn moeder heeft gedood.  Misschien maar best ook.

Recensie: Kris Kras – Hotel op Stelten

Richard Willems, parlementslid, is op logement in het Hilton hotel te Brussel omdat er een zwaar debat over prostitutie gaat plaatsvinden waar hij aanwezig moet zijn. Zijn vrouw is ook meegekomen om een weekje te genieten van de grootstad Brussel. Hij is echter niet van het zuiverste type en ziet deze uitstap als mogelijkheid om zijn 20 jaar jongere minnares nog eens terug te zien. Bijgevolg is hij niet van plan om naar het parlement te gaan. Sinds Richard naar Knokke verhuist is, is de afstand tussen hen namelijk behoorlijk vergroot. Om het simpel te houden laat hij, voor hem en zijn minnares, door zijn secretaris een kamer boeken in hetzelfde hotel onder een valse naam. Deze voelt zich hierdoor echter niet op zijn gemak, hij doet alles namelijk liever volgens het boekje. De enige kamer die nog vrij is, is 650 vlak naast 648, de echte kamer van Richard. Als blijkt dat de vrouw van Willems in het hotel blijft nadat ze eerst is moeten terugkomen, wegens het vergeten van haar portefeuille en dan het doorrijden van de taxi, is dit een behoorlijke tegenslag. Ze zitten namelijk nu beiden in het hotel zonder dat ze het van elkaar weten. Elk op een andere kamer. Zo ontstaan talloze misverstanden en onnoemelijk veel leugens zodat er hilarische momenten ontstaan en lachsalvo’s kunnen worden afgestoken. Wanneer dan ook nog eens het hotelpersoneel zich in de hele situatie komt mengen, lijkt het einde nog niet in zicht.

In het begin van het stuk worden we al meteen getracteerd op een mop van formaat. Bij het bestellen van koffie zei meneer Willems dat hij al 3 maal koffie besteld heeft, resultaat: hij krijgt drie kannen koffie. Deze en andere uiterst doordachte uitspraken op de scène in combinatie met acteurs die hun rol op een excellente manier spelen zorgen ervoor dat er in de hele zaal uitbundig gelachen wordt. Deze lachmomenten volgen elkaar in uiterst sneltempo op waardoor je soms al snel bekomen moet zijn van de vorige om tenvolle te kunnen genieten van de volgende mop. Het betreft hier dan ook een komedie als toneel. Dus zo hoort het, want dit is bij dit genre het bewijs dat het geslaagd is. En dat is het zeker! Ook de acteurs spelen op een uiterst goede manier hun rol en dan in het bijzonder het personage met het meeste tekst, de secretaris. Het is er duidelijk aan te zien dat dit stuk met zorg werd ingeoefend en ingestudeerd. Maar niet alleen aan de tekst is zorg besteed, ook aan het decor, want zelfs het decor kan de zaal tot lachen laten uitbarsten: alleen al het decor, dat getuigd van de zorg die hierin moet gestoken zijn. Tijdens de voorstelling wordt gebruik gemaakt van 2 verschillende decors, de receptie van het hotel en de hotelkamers 650 en 648. Het wisselen tussen deze decors vindt ongeveer 3 keer plaats en gebeurt uiterst snel, zo snel dat het de eerste keer gebeurt voor je het door hebt, het was namelijk nog bekomen geblazen van de laatste grap. Het toneelgezelschap heeft sinds deze voorstelling een nieuwe regisseur en beschikt ook over 3 nieuwe acteurs. Deze doen het allemaal op hun best. Ook van de regisseurswissel is niets te merken, of toch niet in negatieve zin, integendeel. Dit toneel is zodoende nog beter dan het vorige, als dat al mogelijk was. Alles is getimed en ingestudeerd. Geen enkele acteur verliest zijn tekst en mocht dat wel al zo zijn dan kon hij het zeer goed verbergen en zich herpakken. Op alle details is gelet. Ook het verhaal is zeer doordacht, alles sluit mooi op elkaar aan. Wel is het zo dat je gedurende het toneel geen enkele moment de concentratie mag verliezen of naar de wc gaan, anders kan je het verhaal niet meer volgen. Er heeft gedurende het hele toneel dan ook niemand het in zijn hoofd gehaald om even een privé-pauze te nemen. De pauze die in het toneel was ingebouwd was van de juiste duur en was op een goed moment geplaatst. Gedurende het hele toneel heb ik slechts één minpuntje kunnen vinden en dat was de rol van manager van het hotel in dit stuk. Deze kwam zich altijd bemoeien met wat er in de kamers aan de gang was maar deze rol vond ik een beetje overbodig. De manager was geen noodzakelijke rol omdat hij niet echt hilarische momenten aan het stuk toevoegde en dat deze rol naar mijn mening niet echt in dit stuk paste. De manager liep vaak de kamer eens binnen om te kijken wat er aan de hand was, terwijl ik dit in een echt hotel nog niet heb zien gebeuren. Toch was de manager geen storend element, iedereen op de set vormde een toegevoegde waarde. Samengevat was dit Vlaams toptheater.

De site van de toneelkring Kris Kras Meise.

Short Story

Voor het vak engels moesten we een short story schrijven met als titel een bestaand very short story. Dit is wat ik ervan gemaakt heb.

I couldn’t believe she’d shoot me by Howard Chaykin

It was on a cold winter evening that I saw her for the first time. I went to a movie with a few friends and that is where I saw her, like an angel that was in front of me. I could only look at her and forgot everything and everybody around me. She had black hair that was as dark as coal and her eyes were as beautiful as the sun, no, as the stars, no, not at all, they were just indescribable. She even looked straight at me a few times, or so I thought, because my imagination was working on a never before seen speed. I was thinking of all the possible ways to make contact with her but none of them were good enough. What should I do? Just forget her and move on, it seemed like that was impossible, I just couldn’t forget that beautiful face. Suddenly the lights went on in the room and the screen was turned off. Meanwhile she had disappeared in only a few seconds, I felt like I was lost. Lost in the space between earth and heaven. When I heard someone asking if I had been enjoying the movie so far I felt like I was dropped on a foreign planet, totally lost, although I answered the question of my mate with a simple nod as if I was a robot. From the conversation of my friends I gathered that this was a break and the movie would go on in a few minutes. So she would return. After a break that took hours the lights were dimmed and the movie went on, and there she was again, as if she never went away. I almost forgot how beautiful she was, that was because her beauty is like something unreal, something untouchable.
Out of nowhere I heard a gun firing and I saw that it was her, with a gun in her hand, pointing at me. I couldn’t believe she’d shoot me, and she didn’t, or so I realised afterwards.

Recensie: Mel Hartman – De Fantasiejagers

De wereld waarin wij leven is niet de enige wereld, de wereld waarin onze dromen zich afspelen is namelijk ook een bestaande wereld, emowereld. Door de technologische vooruitgang van de mensen slaagt men in de bouw van het portaal, een grote poort die reizen tussen de twee werelden mogelijk maakt. De ratiowereld en de emowereld worden zo na lange tijd zonder van elkaar af geweten te hebben met elkaar in contact gebracht, vooral op de ratiowereld, waar de mensen zich heer en meester voelen, zorgt dit voor de nodige ongerustheid. Er wordt besloten dat wezens uit de emowereld, zoals vampiers, vuurduivels, engels en elfjes niet meer naar de ratiowereld mogen reizen maar dat omgekeerd wel mogelijk moet blijven en dat ondanks dat de meeste wezens uit de emowereld buiten hun uiterlijk en hun eigenschappen uit de legendes niets schrikwekkends hebben. Toch zijn er duidelijke verschillen tussen beide werelden, zo kwamen de mensen vroeger, oorspronkelijk in de emowereld terecht in hun slaap om er rond te dolen maar door pillen die heel de ratiowereld nu slikt is er echter geen spraken meer van dit fenomeen. In emowereld is alles ook een stuk gemoedelijker zo wordt er vrijuit over seks gepraat en accepteert iedereen elkaar met de nodige gebreken. Emowereld lijkt dus wel een droomwereld voor menig ratiomens. Toch is dit niet het geval, door mythes en verhalen die zich door de jaren heen in de ratiowereld zijn gaan vormen hebben sommige wezens een negatieve uitstraling gekregen met als gevolg dat mensen snel bang zijn voor dergelijke levensvormen. Daardoor ook dat de ratiowereld verboden terrein is voor emowezens, voor diegene die dan toch zonodig een uitstapje wil maken staan de fantasiejagers op wacht, zij zijn een soort politie die toekijkt op de naleving van deze regel.

De fantasiejagers is een luchtig geschreven boek dat je meeneemt in de droomwereld van de schrijfster Mel Hartman, deze wereld is uitermate boeiend en dat zorgt er dan ook voor dat het boek in één ruk uitgelezen is. De fantasiewereld waarheen we worden geleid wordt doorheen het boek voor ons geschetst en heeft altijd wel een ander fascinerend kantje in petto, zelfs als je denkt het allemaal gezien te hebben. Ook wordt er gezorgd voor de nodige spanning in het boek. Naar mijn bescheiden mening is het boek ook geschikt voor mensen (zoals ik) die niet vertrouwd zijn met het fantasy-genre omdat we op geregelde tijdstippen nog eens terugkeren naar onze wereld en dus zo niet volledig de grond onder onze voeten verliezen. Tijdens het lezen van het boek heb je het gevoel dat er met enige kennis van zake wordt gesproken over het onderwerp dromen en dit blijkt niet alleen uit de goed aansluitende citaten die boven elk hoofdstuk te vinden zijn maar ook door de verhaallijn, enig opzoekingswerk hieromtrent maakt duidelijk dat de schrijfster ook in haar dagelijkse leven werkt rond het onderwerp dromen en slaap. In het boek komt ook de nodige dosis humor aan bod en voor wie nog iets meer afwisseling wil is er nog de nodige erotiek doorheen het hele verhaal te vinden. En voor wie dan nog niet genoeg krijgt van dit boek is er nog het vervolg van dit boek, De fantasiejagers – Droomloos.

Recensie: Stephen King – Duma

In het leven van Edgard Freemantel lijkt alles mee te zitten, hij had een bouwbedrijf dat hem ondertussen al tot een miljonair had gemaakt. Aan dit alles leek een brusk einde te komen nadat hij een zwaar ongeval kreeg op de werf, hij verloor zijn arm en kreeg ook een zware hersenschudding, toch kwam hij er lichamelijk nog zeer goed vanaf. Toen zijn vrouw de echtscheiding aanvroeg was dat nogmaals een slag in het gezicht die hem zeker even zwaar viel. Hij besliste te verhuizen om een nieuw leven te kunnen beginnen. Zo kwam hij toevallig terrecht op Duma Key, Florida, waar hij een huis huurde. Daar, ver van zijn vroegere leven begon hij opnieuw in een huis dat hij Groot Roze noemde, er hadden vele kunstenaars voor hem gewoond en zo ook begon hij te schilderen. Zijn schilderijen werden door iedereen onmiddelijk bestempeld als ongeloofelijk, op de eerste expositie waren zijn schilderijen dan ook meteen allemaal uitverkocht. Edgar Freemantel had dus voor de 2^de maal in z’n leven een enorm succes, toch leek er deze keer iets niet goed te zijn. Edgar hoorde stemmen en schilderde soms dingen waarvan hij het zich niet kon herinneren dat hij ze had gemaakt, en hij was niet de enige, z’n beste vriend Mr. Wireman zag ook vreemde dingen gebeuren. Wireman was de oppas van een oude dame, Elisabeth, die eigenaar was van het eiland en zij drieën waren de enige bewoners van het eiland. Ze beslisten op onderzoek uit te gaan en kwamen er achter dat er zich op het eiland misschien iets heel krachtig en gevaarlijk schuilhield, maar wat? En wat had Elisabeth met dit alles te maken?

In het begin van het boek laat Edgar Freemantel ons in z’n leven binnen, we maken kennis met hem en z’n leven, zowel vroeger als nu. Toch voelen we al snel een zekere spanning die ons aangeeft dat er iets te gebeuren staat en die spanning stelt zeker niet teleur, al wordt deze spanning heel het boek opgebouwd en komt op het laatste volledig op je af -wees gewaarschuwd-. In z’n nieuwe leven is Edgar schilder, de schilderijen zijn iets essentieel in het hele boek, het is dan ook belangrijk dat deze goed worden weergegeven en dat doet Stephen King schitterend, in enkele woorden kan hij ons een beeld voor ogen brengen van een schilderij zoals hij het wil. Elk detail uit elke gebeurtenis wordt naar voor gebracht, dat is wat het boek misschien tot zijn huidige volume brengt, toch wordt het boek op geen enkel moment langdradig, integendeel! De spanning wordt ook soms doorbroken door de goede humor van Stephen King zoals alleen hij hem kan brengen.

Een topper maar daarom niet het beste dat Stephen King heeft geschreven! Toch is dit boek zeker een aanrader.

Recensie: Ruben Van Dijk – Het Kyoto-complot

De olie-industrie zet Bush onder druk om het Kyoto-verdrag niet te ondertekenen, om deze druk te kunnen uitvoeren hebben ze materiaal in handen, heeft meerbepaald de firma Oilpa, materiaal in handen waarmee ze de president in bedwang kunnen houden. Binnen de firma Oilpa gebeurt er echter het onvermijdelijke, er is een infiltrant in het bedrijf binnengedrongen die een document waarin de chantage van de president bij naam wordt genoemd kan stelen. Deze infiltrant is een lid van de Gletsjergroep, een groep van vier vrienden die besloten om iets te doen aan de opwarming van de aarde. Ze beseffen echter al zeer snel dat, willen ze dit effectief en efficiënt doen het wel eens zou kunnen dat ze in gevaarlijke situaties terecht zouden kunnen komen, ze besluiten om alle contact te verbreken en enkel nog in het geheim samen te komen. Als er in hun omgeving een student, Tim Peters, opduikt die door een privé beveilingingsfirma is ingezet om in hun groepje te infiltreren blijkt volledig dat het menes is. De niets vermoedende Tim gaf de informatie over de groep door aan zijn superieuren zoals hem was gevraagd, zo ook de naam van het lek binnen Oilpa. De student was echter maar een snel gekozen en dus slecht opgeleide spion, hem was een snel in elkaar gestoken verhaal op de mouw gespeld van radicale milieuactivisten die een aanslag voorbereiden op de olie-industrie, als hij echter verneemt dat de man die hij had aangeduid is vermoord is hij geschokt en beseft hij dat het echte gevaar misschien ergens anders ligt. Maar kunnen enkele vrienden die het beste menen met het milieu wel opboksen tegen de rijke olie-industrie, die niets schuwd om deze zaak geheim te houden?

Het verhaal heeft enige tijd nodig om zich volledig te ontplooien en op gang te komen, in het begin wordt het dus doorbijten voor de volledige situatie waarin we ons bevinden door de auteur is geschetst. Deze schets bevat zowel de politieke feiten waarop het boek is gebasseerd als leuke achtergrondverhalen, die elkaar op een vlotte manier aanvullen. Tussendoor worden er genoeg mogelijkheden gelaten om een pauze in te lassen en dit door de hoofdstukken en subhoofdstukken waarin het verhaal is opgedeelt. Eens de achtergrond afgewerkt is wordt het tijd voor wat actie, hierin zijn het de professionele mensen die zijn ingezet door de olie-industrie tegenover de enkelingen die stijden voor rechtvaardigheid in naam van het milieu aanbinden. Als deze ‘amateurs’ zich meerdere malen op wonderbaarlijke wijze uit de handen van hun belagers weten te houden doet dit toch de wenkbrouwen fronsen. Ook kunnen deze momenten ons niet echt volledig opslorpen en hebben we soms zelfs zin om de tegenstanders eens te zien winnen, en dit omdat de personages toch altijd op enige afstand van ons af staan, ook zijn de personages nogal vlak uitgewerkt. Het enige dat ons bij deze gedachte terugfluit is dat we hier spreken over een spel met als inzet het broeikaseffect, meerbepaalt de verdere opwarming van de aarde. Toch mag zeker en vooral de boodschap dat dit boek met zich meerdraagd niet over het hoofd gezien worden en deze wijsheid geeft dit boek dan ook iets extra. Desondanks blijft dit boek een aanrader voor wie zich enigszins aangetrokken voelt tot politieke intriges en begaan is met het milieu en dit samen met een goede dosis actie wel kan smaken.

Dit boek kan ons enkel meenemen op stap maar we zijn voor het vallen van de nacht thuis, de nacht kan ons dus nooit echt omsingelen. Toch zal het boek liefhebbers van politieke intriges op hun wenken bedienen.

Recensie: Ian Fleming – Casino Royal

Le chiffre, wat letterlijk ‘het cijfer’ betekende, omdat hij zich slechts een nummer op een paspoord voelde wat hij eigenlijk ook was nadat hij tijdens WO II geheugenverlies geleden had, hij was zijn naam vergeten dus kreeg hij een paspoordnummer toegekent zonder naam, had een reeks bordelen gekocht in frankrijk met geld dat hem was toevertrouwd door Leninggrad sectie III, voor de financiering van S.O.D.A., een vakbond. Dit zou een goede investering geweest zijn voor het geld ware het niet dat er enkele maanden later een wet goedgekeurd werd die bordelen en andere huizen van lichte zeden verbood, ondanks pogingen om zijn bordelen om te vormen in rendez-vous huizen, werd hij al snel door de zedenpolitie opgespoord en werden zijn etablissementen gesloten. Le Chiffre bevond zich dus in een grote geldnood, pogingen om bezittingen te verkopen om zo de put te dichten mislukte. Leninggrad heeft gelukkig voor Le Chiffre nog geen lucht gekregen van dit alles, wel is het mogelijk dat SMERSH hem op het spoor is. SMERSH is een ultra geheime organisatie die instaat voor het elemineren van allerlei vormen van verraad en corruptie binnen de verschillende takken van de geheime dienst van de Sovjet en de geheime politie, zowel in Rusland als buiten de grenzen. Over deze organisatie is verder niets geweten. Le Chiffre lijkt nog niet op de hoogte van enig mogelijk gevaar vanuit SMERSH en besloot zijn verlies proberen goed te maken door het gokken. Hij zal dit proberen in het Casino Royal. Dit alles staat in een document dat het hoofd van de afdeling S (de afdeling van de geheime dienst dat zich met de Sovjet-unie bezighoudt) overhandigt aan M. Omdat Le Chiffre als machtige Sovjetagent een bedreiging vormt voor tal van N.A.T.O.-landen zou het een goede zaak zijn als Le Chiffre onschadelijk wordt gemaakt, moord is echter uitgesloten omdat Leningrad zijn verduisteringspraktijken snel zou goedpraten. Er zit dus niets anders op dan Le Chiffre te verslaan op de speeltafel. De beste speler van de dienst zal het dus opnemen tegen Le Chiffre met geld dat hem ter beschikking wordt gesteld. M besluit James Bond (007) te sturen. James vertrekt al enige dagen voor de grote wedstrijd naar het casino om de omgeving te verkennen, hij merkt echter al snel dat zijn dekmantel (van jamaicaanse boerenzoon) niet werkt, en dat hij reeds ontmaskert is. Zo wordt er al snel een aanslag op hem gepleegt die hij dankzij veel geluk overleeft. 2 mannen (één met een rode en de andere met een blauwe tas) brachten een bom tot ontploffing, gelukkig bevond er zich echter nog een boom tussen het gevaar en Mr. Bond, zodat hij zo goed als ongedeert de aanslag overleefde. Ook maakt hij kennis met zijn assiste, waarvan de schoonheid zeer bij hem in de smaak viel, via zijn contactpersoon ter plaatse ‘Mathis’. Ook de C.I.A. had een mannetje gestuurt en deze stelde zich aan bond voor als Mr. Leiter (Felix){uit Texas, amerikaan, 35 j}, hij zou altijd ter beschikking staan van bond mocht dat nodig blijken. Z’n assiste, die luisterde naar de naam Vesper Lynd, en bond gingen samen dineren, tijdens het diner legt bond haar haarfijn uit hoe hij te werk zal gaan en wat hij van haar verlangt, hierbij maakt hij een zeer koele, professionele en aantrekkelijke indruk op haar. Hetgeen waarvoor haar baas, hoofd van de afdeling S, wie ook een mannetje (of in dit geval een vrouwtje) in het spel wou hebben, haar gewaarschuwd had.
In het casino is het moment van de waarheid is aangebroken en het spel begint, aanvankelijk lijkt James Bond aan de winnende hand maar ineens keren de kansen en is James in slechts 3 spelletjes z’n hele fortuin kwijt, zo’n 28 miljoen. Bond voelde zich volkomen vernietigd, hij dacht aan wat er hem nu te wachten stond, naar huis en nooit meer zo een kans krijgen. De huissier kwam naar bond toe en overhandigde hem een enveloppe zo dik als een dictionaire, hij mompelde iets dat bond niet kon verstaan en verdween. Binnenin de enveloppe wachte hem een aangename verassing op, bankbiljetten, 32 miljoen (het bedrag dat de inzet was van het volgende spel), met de groeten van de U.S.A., Leiter was hem ter hulp gekomen. James zette het geld in maar voelde op hetzelfde moment iets hards tegen zijn rug drukken en een stem fluisterde in zijn oor “Dit is een revolver, monsieur. Volkomen Geluidloos. Trek uw bod terug voor ik tot 10 heb geteld.”

Dit boek dat in eerste instantie enkel enige aantrekkingskracht zal uitoefenen op de echte James Bond fans biedt, leuke achtergrondinformatie over de personage’s en het dorp met het casino waar dit verhaal zich grotendeels afspeelt. Op het volledige eerste deel uit de film krijgen we in dit boek dan ook geen zicht, dit wordt vervangen door een theoritische maar broodnodige inleiding die in het verhaal zit verwerkt als een dossier aan M. Hierin krijgen we heel wat meer informatie mee over de personage’s dan in de film, al krijgen we in de film dan weer met meer vijanden af te rekenen dan in het boek. Bond wordt dus onmiddelijk losgelaten op Le Chiffre in het casino. Hierdoor valt er meteen heel wat James Bond-actie uit de film weg, al wordt dit goedgemaakt door andere actie waar in de film geen woord wordt over gerept, al ben je door deze scenes zonder dat je het weet en weten ze niet echt een spanningsveld op te bouwen en ons dus ook niet om het hard te grijpen.
Na het ongeval waarmee bond te maken krijgt (zelfs dan) en de ontvoering leef je niet echt mee met de personage’s omdat het wordt afgedaan als iets dat altijd kan gebeuren in het leven van James Bond en dus is hij het ook gewoon, het is iets normaal. Hij zal er dus ook wel uitgeraken en ook deze uitslag komt niet echt meer als een verassing na het zien van de film.
Het boek zal na het einde echter niet enkel meer de echte James Bond fans kunnen bekoren maar zal een veel breder publiek aanspreken en dit door het afwijkende einde t.o.v. de film waardoor het boek opeens meer word dan alleen maar een leuke aanvulling op de film voor de dei hard fans van James Bond. Dit einde is ook, en dit in tegenstelling met bepaalde scenes in het boek, zeer goed opgebouwd waardoor we een aangrijpende afsluiter krijgen.

Dit boek is dus zeker een aanrader voor wie maar niet genoeg krijgt van de film en diegene die het verhaal eens graag verder uitdiepen.

Recensie: Aster Berkhof – Octopus Dei

Een gelukkig katholiek gezin, die eigenaar zijn van het “Middenstandsverbond”, een winstgevend coöperatief aankoop- en kredietbedrijf met bijbehorende bank en ledenblad, de basis voor het familievermogen, komt in de problemen. Er is een goede familieband tussen alle familieleden, buiten met Erwin, hij blijkt zich aangesloten te hebben bij de reactionaire religieuze genootschap Deo Nostro, een uitwas van Opus Dei. Hij sleept ook zijn tweelingszus, Inès, met zich mee die enorm gehecht was aan hem. Erwin was altijd de beste in school en de beste in de sportclub, kortom hij was overal goed in, maar vooral hij wou overal de beste in zijn. Één van de vereisten van leden van Deo Nostro was dat ze nieuwe leden binnenbrachten, dit deden ze op verschillende manieren, ze richtte sportclubs, jeugdbewegingen op en geleidelijk zorgde ze ervoor dat de kinderen in God gingen geloven, want dat was wat Deo Nostro wou, zorgen dat de mensen terug voor God leven, zorgen dat hun leven hier een leven was ter voorbereiding van dat in de hemel. Ze drongen zich ook binnen in scholen om zo nog grotere groepen kinderen te kunnen bereiken. De financiering van Deo Nostro gebeurde door leden die hoge functies hadden en een deel van hun loon aan de genootschap afstonden. Erwin wou niet alleen nieuwe leden aan de genootschap schenken maar wou ook het Middenstandsverbond veroveren. Op het thuisfrond was iedereen steeds meer tegen hem gekand en Tom, het personage vanuit welke we alles beleven, begint steeds harder uit te halen naar Deo Nostro en Opus Dei in het ledenblad, dat maandelijks in een oplagen van honderdduizend gedrukt werd. Steeds meer bedreigingen bereikten hun van de kant van Deo Nostro en steeds werden de bedreigingen uitgevoerd, ze vreesden niets, niemand stond hen in de weg. Ze zorgden ervoor dat Leopold, die leerkracht was en de plaats van directeur zou krijgen, deze niet kreeg. Julia, een verpleegster, verloor haar job door een schandaal dat openbaar werd gemaakt over haar minnaars, bij Cedric die samenwoonde met een Iraanse vrouw werden wekelijks de muren beklad met slogans, dreigbrieven kwamen steeds in een sneller tempo naar steeds meer mensen. Als ze ook nog probeerden aandelen te verwerven van het Middenstandsverbond om bij de volgende algemene vergadering te zorgen dat Ferdinand niet de plaats van algemeen voorzitter zou kunnen overnemen van zijn vader, deden ze er alles aan om zelf aandelen op te kopen. Ze probeerden zich rond het Middenstandsverbond te sluiten als de armen van een Octopus, hieruit valt meteen de titel af te leiden en dit is een zeer bijzonder gegeven want de titel geeft perfect weer hoe zowel Opus Dei als Deo Nostro in elkaar zitten, hoe ze te werk gaan. Ze wonnen de stemming met 64%. Ferdinand werd dus toch algemeen voorzitter van het middenstandsverbond. Maar was deze overwinning wel het einde? Of was dit nog maar het begin?

Na al meerdere boeken van Aster Berkhof te hebben gelezen waaronder Veel geluk Professor, een boek dat door vtm tot een mini-serie verfilmd is geworden en paavo de lap, het aangrijpende verhaal dat zich afspeeld in het gure Lapland waar skiën de belangrijkste sport is en de wedstijden daarvan dan ook door velen worden gevolgd. De winnaar van elke wedstrijd is echter altijd diegene die er de meeste krachten toe heeft, maar krachten schuilen niet alleen in de spieren. Romantiek en humor ten top was het kenmerk van de twee hiervoorgenoemde boeken van Aster Berkhof en dit was ook wat ik van dit boek verwachtte, met deze gedachte in dit boek van hem beginnen te lezen is echter de verkeerde strategie en zorgt er onmiddelijk voor dat de teleurstellingen zich opstapelen. Romantiek valt in de verste verte niet te bespeuren, de humor -als die al aanwezig mocht zijn- is mij totaal ontgaan. Als er in het boek onderzoek wordt verricht wordt er niet gesproken over de manier hoe ze aan de informatie komen over Deo Nostro of Opus Dei, de feiten die ze door hun onderzoek kunnen achterhalen wordt ons in ellenlange opsommingen voorgeschoteld en vormen zo een veel te zwaar op de maag liggend gerecht, dat veel zuchten ontlokt, wat niet alleen aan de lezer maar ook aan de omstaanders meteen een zeer slechte indruk achterlaat. Wat het boek ook achter wegen laat is het uurstelsel, minuten, uren, dagen, weken, maanden, jaren, eeuwen, ze zijn geschapen om ons te kunnen orienteren, in dit boek wordt echter deze oriëntatie volledig over boord gegooit en kunnen we enkel nog een houvast vinden aan de ellenlange opsommingen en saaie conversaties, want dit zijn de twee enige constructies waaruit het boek is opgebouwd. Het enige deel in het boek dat niet uit ruzies over of met Deo Nostro is opgebouwd is het eerste hoofdstuk. Hierin wordt dan ook de stamboom van de familie Van Marcke uitvoerig toegelicht en dit is toch wel een noodzakelijk gegeven als we praten over een gezin met 8 kinderen, de meeste karaktertrekken worden hier al voor ons blootgelegd en zo valt er ook gedurende het boek niets nieuws meer te ontdekken in hun karakter.

Vallen er dan nog redenen op te sommen om het boek te lezen? Jazeker, het boek geeft ons een zeer mooi en duidelijk beeld van het wat, wie, waarom, waarmee, waar, wanneer van geheime genootschappen zoals Opus Dei of het hier fictief voorgestelde Deo Nostro. Met andere woorden op elke W uit de 7 W’s (Waarom, Wie, Wat, Waar, Wanneer, Waarmee, Wijze) geeft dit boek een zeer duidelijk en perfect geformuleerd antwoord, wat het boek tot een perfecte informatiebron over dit onderwerp maakt. Het boek zal vooral diegene die zich in de kerk en genootschappen interesseren boeien, wat toch wel de laatste tijd een zeer besproken onderwerp is geweest, denken we hierbij aan boeken zoals De Da Vinci Code, Het Magdalena Mysterie,… . Dit boek legt zich echter grotendeels toe op het verklaren, van oa het ontstaan, van genootschappen. Terwijl andere boeken zich meer toeleggen op hun geheimen. Dit is de rede waarom het boek geen thriller is geworden en de spanning in het boek te verwaarlozen valt, het ontstaan van genootschappen gebeurt dan ook meestal in stilte, terwijl men geheimen met grote middelen wil behouden.

Recensie: Vermist

Evi de Schrijver, een zestienjarig meisje, wordt door haar ouders als vermist opgegeven. Ze is echter nog geen 12 uur van huis, er kan dus nog niet van een onrustwekkende verdwijning worden gesproken. Toch neemt de cel vermiste personen geen risico en start een onderzoek. Het eerste waar ze in dit onderzoek op stuiten is de sterk verstoorde relatie tussen Evi en haar ouders. Evi was een echt fuifbeest en dit ten koste van haar resultaten op school, wat niet naar de zin was van haar ouders. Om hun dochter in haar huidige situatie weg te halen stuurden ze haar naar een internaat, in de hoop haar zo uit haar huidige vriendinkring te halen, die, naar zij denken, de basis is van het slechte gedrag van hun dochter. Evi brengt echter meer tijd door op het internaat dan thuis waardoor ze van haar ouders stilaan vervreemd en ook met haar vroegere vriendenkring daalt het contact. Niemand weet dus nog wie de huidige vrienden van Evi zijn. Tot het onderzoek hen een video vlak voor haar verdwijning oplevert waarop Evi te zien is met een jongen. De databank leert hen dat het gaat om een loverboy die al eerder in opspraak is gekomen. Na het controleren van Evi haar telefoonverkeer blijkt er echter geen enkele link tussen hen te bestaan waardoor ze hun verdachte wegens gebrek aan bewijzen moeten laten gaan. Zullen ze nog tijdig een nieuw spoor vinden? En zullen ze Evi nog terugvinden?

De film geeft ons een prachtig, realistisch beeld over de spanning en het verdriet dat mensen ondergaan indien hun dochter verdwijnt. Dit realistisch beeld kon ontstaan doordat er samengewerkt is met de echter Cel verdwijningen wat ook duidelijk wordt bestempelt door de informatie met echte cijfers over de cel vermiste personen die ons wordt meegegeven op het einde van de film, dit geeft deze film niet enkel een vermakelijke waarde maar ook een informatieve waarde. De film geeft de bevolking ook een duidelijk beeld van wat een loverboy is en hoe hij te werk gaat, zo kunnen misschien toekomstige gevallen sneller aan het licht komen in de realiteit, wat alleen maar toegejuigt kan worden. Dat de film een geslaagd project was is duidelijk, ondertussen is er namelijk al een televisie-serie gelanceerd, die, net als de film, zeer veel succes heeft. Dit succes is te danken aan het feit dat deze serie zich duidelijk onderscheid van alle andere politieseries die men op tv uitzendt. Hier zoekt men het slachtoffer, in andere series zoekt met de dader. Hier wordt dus niet weer uitgezocht hoe het leven van ee, vermoorde slachtoffer was. Zowel de film als de serie kan rekenen op een groot aantal sponsors en dit is duidelijk te merken in de kwaliteit van deze film, echter blijkt dit budget niet toereikend te zijn om voor de camera’s een statief te voorzien, wat ervoor zorgt dat er nooit een stable shot in deze film terug te vinden is, dit valt natuurlijk het meest op tijdens de verhoorscenes. Gelukkig leidt de scherpte van de beelden hier niet onder, zodat de meeste mensen dit niet echt als een storend element zullen ervaren. Wel zeer storend was de ondertiteling die onder de film stond in de bioscoop, de nederlandstalige en de franstalige ondertiteling werden namelijk bovenop elkaar geprojecteerd waardoor beide ondertitels onleesbaar werden. Maar dit kan natuurlijk niet als minpunt van de film worden aangehaald maar wel als fout van de cinemazaal. De personage’s uit de film, en dan meer specifiek, diegene uit het team, zijn allen zeer goed uitgewerkt. Stan Van Samang zet met zijn rol een zeer leuk personage neer met een moordende humor. Joke Devynck zet dan weer een perfecte rol als politievrouw neer, zoals we van haar gewoon zijn in de Vlaamse televisie serie flikken. Gedurende heel de film is de spanning duidelijk voelbaar, zal Evi nog tijdig terug worden gevonden? Buiten deze spanning probeert men op sommige momenten het sensatie gehalte nog een beetje op te trekken door enkele malen de speciale eenheden van de politie in te schakelen, of voor een beeld te zorgen dat beladen is van de agenten. Deze spanning halen het informatief gehalte van deze film dan weer sterk naar beneden, de taken van de speciale eenheden worden namelijk sterk verbreed.