Recensie: Jules Verne – Twee jaar vakantie

20.000 mijlen onder zee van Jules Verne kennen de meeste mensen nog wel. Maar heeft Jules Verne ook andere boeken geschreven? Het antwoord hierop is volmondig ja. Meer nog, gedurende zijn leven heeft hij 54 boeken geschreven plus nog tal van korte verhalen, gedichten, toneelstukken en essays. Een recensie van mijn hand van 20.000 mijlen is al te vinden op deze blog en wat nu volgt is een recensie van een minder bekend werk van Jules Verne namelijk zijn boek twee jaar vakantie.

Dit boek handelt over 15 kinderen en een hond die zich bevinden aan boord van een jacht van 100 ton, zoals Jules Verne het beschrijft. De 15 kinderen zijn tussen de 9 en 16 jaar. De Sloughi, hun boot, is voor vertrek op drift geslagen en de haven uit gedreven op een onverklaarbare wijze. Al snel hebben de kinderen door dat ze in groot gevaar verkeren als ze niet worden gered. Koers terug zetten naar de haven waarvan ze kwamen zit er echter niet in want met de beperkte zeilkennis die ze hebben zijn ze niet in staat het schip tegen de wind in te sturen. Hierdoor zijn ze genood zaakt zich aan het lot over te laten. Dit lot blijkt hen echter niet zo gunstig gezind als de twee schepen die eropuit gestuurd werden om hen te zoeken hen niet vind. Daarenboven komen ze in een storm terecht die hun schip doet kraken en nog onbestuurbaarder maakt. Deze storm stuurt hen in de richting van een eiland dat zij Chairmaneiland dopen, naar de school waar zij allemaal deel van uitmaken. Op dit eiland gaan zijn een avontuur tegemoet die de jongens hun leven zal vormen en zoals de titel al verklapt duurt deze enige tijd. In deze tijd komen zij vele problemen tegen die zij steeds op een creatieve wijze en met een goede groepsgeest weten te overwinnen. Zo is het eiland gelegen dicht bij het uiterste punt van Zuid-Amerika waar zij geconfronteerd werden met winters die de temperatuur lieten dalen tot -30°C.

Mijn eerste bemerking over dit boek is dat hier zo geen ingewikkelde en technische beschrijvingen zijn in terug te vinden zoals in 20.000 mijlen onder zee het geval was. Dit boek is daardoor vrij eenvoudig te lezen en toegankelijk. Ik zou zelfs zo ver te durven gaan te zeggen dat ik dit boek als kinderboek geschikt verklaar. Het is een leuk avonturenverhaal met allemaal kinderen in de hoofdrol met daarin een leerrijke noot en daarnaast ook een gezonde dosis spanning. Wel wil ik onmiddellijk opmerken dat de schrijfstijl van Jules Verne iets minder toegankelijk is voor kinderen dan het verhaal. Deze is namelijk oud met soms oubollige zinsconstructies. Buiten deze gedateerde zinsconstructies zijn er echter weinig moeilijke woorden terug te vinden in het boek wat het zeker aanbevelenswaardig maakt als kinderboek. Daarenboven zullen kinderen bij dit boek even kunnen wegdromen. Voor volwassenen is het boek ook het lezen waard maar de meesten zullen zich storen aan de soms onrealistische volwassenheid die de kinderen in het boek aan de dag leggen. Boven elk hoofdstuk staat een heel aantal kernfeiten weergegeven die telkens weer te veel van wat komen zal verklappen, dit is zeer spijtig. Hierdoor wordt de aanwezige spanning telkens weer gebroken. Spanning is zeker aanwezig in het boek al kan het zeker niet bestempeld worden als thriller, al dient gezegd dat er naar het einde toe zeker een toename is van de spanning en dat het boek dan tevens in een stroomversnelling terechtkomt. Het einde is dus zeker de moeite en komt niet over alsof het aan het verhaal is gehangen maar sluit er mooi bij aan. Voor de aandachtige lezer zullen raadsels als de onverklaarbare wijze waarop het schip is op drift geslagen echter lang voor hun verklaring door de schrijver ontcijferd worden. Kortom met dit boek produceerde Jules Verne een aangenaam avonturenverhaal in de lijn van Crusoe maar dan met kinderen in de hoofdrol. De link met Crusoe is trouwens te leggen daar er tal van letterlijke verwijzingen naar dit boek in het verhaal zitten.

Gedicht: Op café

Vooruitstarend naar niets ziend

Zo zat hij al een tijdje

Met een volle pint voor zich zat hij goed

Denkend aan niets en zijn leven tegelijk

Waarom had hij een dag verlof genomen?

Hij wist het niet meer

Drukte ontlopen was het niet, noch zijn stem sparen

Starend naar voorbijgangers

Verlaten door zelfs eenzaamheid

Nog een kwartier zou hij blijven zitten en dan naar huis

De drukte ontvluchtend.

Recensie: Richard Bachman – De ontvoering

Dit boek vertelt het levensverhaal van Clayton Blaisdell junior, kortweg Blaze.  Blaze heeft het niet makkelijk gehad in zijn leven. Zijn vader mishandelde hem als kind en na een paar maal van de trap te zijn gegooid hield hij hieraan een hersenletsel over. Zijn vader verloor het hoederecht en Blaze kwam in een instelling terecht. Zijn één meter negenenvijftig zorgde ervoor dat hij het iets minder te verduren kreeg van de pestkoppen maar dat waren niet de enige moeilijkheden binnen het tehuis. Na deze ellendige jeugd nam hij wel een eerlijke job aan maar al snel kwam hij in de misdaad terecht. Wederom hielp zijn lengte hierbij. Op een avond werd hij voorgesteld aan George, ze werden goede maten. Na een tijdje in het gevang te hebben doorgebracht had George het idee gekregen om één grote slag te slaan en er dan mee te stoppen, George stierf echter drie maand later en Blaze bleef alleen achter.

Het boek is duidelijk door Stephen King geschreven en toch zijn er verschillen betreffende de schrijfstijl ten opzichte van zijn andere boeken. Typische King uitspraken komen wel terug maar de algemene sfeer vond ik meer een geslaagde poging om medelijden op te wekken met het hoofdpersonage dan ik gewoon ben van Stephen King. Op de achterflap staat geschreven dat Blaze de ultieme antiheld is, hier kan ik het enkel mee eens zijn. Op het einde hebben we niets dan medelijden voor hem ondanks zijn daden.

Waarom na al deze woorden toch maar vier sterren en geen vijf zoals je waarschijnlijk had verwacht. Ik miste in het boek een beetje de vaart die ik gewoon ben van de andere boeken van Stephen King. Tevens is het verhaal van begin tot einde voorspelbaar wat de spanning niet ten goede komt. Toch betekend dit niet dat je het boek links moet laten liggen, verwacht echter niet dat je dit boek meteen als zijn beste gaat betitelen.

Iets bijkomend dat dit boek nog interessanter maakt dan het al klinkt is dat binnenin het boek nog een kortverhaal is terug te vinden. Dit verhaal ‘Herinnering’ getiteld is het idee waarop het boek Duma Key is gebaseerd, zo staat erbij vermeld. Dit kortverhaal is voor mensen die het boek Duma al gelezen hebben minder relevant omdat het letterlijk een stukje eruit is.  Voor anderen is het wel fijn maar toch wil ik er graag bij vertellen dat ik ermee zou opletten. Dit kortverhaal geeft naar mijn mening slechts een flauwe afspiegeling van de sfeer in het boek Duma. Laat je dus door dit kortverhaal zeker niet beïnvloeden voor het al dan niet lezen van het boek Duma.

Goede voornemens: Nu of nooit

Vandaag is het de laatste dag van het jaar, dit betekend dat het morgen de eerste dag is van het nieuwe jaar. De dag waarop dit bericht is geschreven is 30 december 2011, een schijnbaar normale dag op het einde van het jaar voor iedereen die niet dagelijks het nieuws volgt. 30 december 2011 is namelijk een dag die niet overal ter wereld bestaat, Samoa slaat deze dag namelijk over om zo beter handel te kunnen drijven met hun voornaamste handelspartners.
2012 is een jaar dat reeds jaren op voorhand veelbesproken is. Bij de Maya-kalender is 2012 namelijk het laatste jaar, daarna leven we dus buiten de Maya-kalender om. De belangrijkste vraag blijft echter of we nog wel leven. Dit is iets waar al veel over geschreven en gefilmd is geweest de afgelopen jaren. Denken we aan films als 2012 of 2012 Doomsday . Mijn belangrijkste bedenking vandaag is echter niet of ik in 2013 nog in leven zal zijn. Mijn belangrijkste zorg is namelijk te bedenken wat mijn goede voornemens zullen zijn voor het jaar dat vlak voor de deur staat. Ik weet in elk geval niet waar ik moet beginnen. Meestal draaien ze toch op niets uit. Maar ik leef voor dit jaar op hoop want in een raadgevend artikel heb ik een week geleden gelezen dat de kunst is om je voornemens niet te hoog te zetten en om zo aan geen onrealistische dingen te proberen. Zo had de persoon in het betreffende artikel vooropgesteld in 2011 geen natuurrampen te veroorzaken en dat was hem blijkbaar gelukt, waarvoor proficiat. Ik ga er in elk geval nog een nachtje slapen over mijn goede voornemens en hopelijk heb ik tegen morgen een hele lijst want anders word het wachten tot volgend jaar voor een nieuwe kans of misschien zelfs niet meer. In elk geval, ik ga er niet wakker van liggen, het vuurwerk zal mijn de volgende nacht lang genoeg wakker houden. Een zekerheid is namelijk dat ik geen goede voornemens nodig zal hebben in het nieuwe jaar om goede beslissingen te nemen en mochten er dingen zijn die ik niet kan verwezenlijken dan zal dit niet aan mijn onwelwillendheid liggen maar aan crisisinvloeden van buitenaf. Voor het nieuwe jaar wens ik iedereen sterkte om zonder goede voornemens goed in het leven te staan.

Recensie: Tille Vincent – Waanbeelden

Een meisje, Margo, komt thuis van een taalkamp en vertelt dat ze is aangerand door iemand. Ze werd wakker doordat ze iemand naast zich hoorde hijgen en een hand onder haar lakens voelde. Na door haar gegil de andere kinderen te hebben gewekt en het licht aangestoken te hebben is er echter niemand in de kamer te vinden. De directrice van het taalkamp kan de ouders van het kind overtuigen dat ze slechts een nare droom heeft gehad. Het meisje zelf blijft echter haar verhaal volhouden voor waarheid. Spreekt ze echt de waarheid of heeft ze het verhaal slechts verzonnen om vroeger weg te mogen van het taalkamp?

Het boek begint goed en veelbelovend door de vlotte schrijfstijl waardoor het boek op enkele uren uitgelezen is. Buiten de vlotte schrijfstijl valt er echter geen enkel goed punt over dit boek te zeggen. Geen enkel is zeer weinig maar spijtig genoeg is het zo. Het verhaal is reeds vanaf het begin uitermate voorspelbaar en op geen enkel moment gebeurt er iets spannend. Op het einde wordt nog een flauwe poging ondernomen om er een beetje spanning in te krijgen maar dit is echter tevergeefs. Het boek telt slechts 96 pagina’s en zelfs dat is meer dan genoeg.  Mensen die het boek na de eerste twintig pagina’s terug in de kast zetten kan ik goed begrijpen, in wat volgt krijg je namelijk enkel van hetzelfde en op geen enkel moment is het boek spannend of uniek te noemen. De kostprijs van dit kortverhaal was € 1 bij het laatste nieuws en meer geven aan dit boek zou duurkoop zijn. Kortom dit boek is enkel goed als je echt niets anders hebt om te lezen of geen tijd hebt voor een dik boek. Dit boek speelt zich wel af met de personages van de serie Code 37 maar staat hiervan verder volledig los, gelukkig.

Recensie: The Peacemaker

George Clooney en Nicole Kidman als grote namen in deze film zorgen er onmiddellijk voor dat de verwachtingen hoog gespannen zijn. Het verhaal start in Rusland en na getuige te zijn geweest van een moord op een parlementslid mogen we even binnenkijken in een Russische raketbasis. Het begin van de film is in deze setting zeer donker en sinister. Een trein geladen met kernraketten vertrekt uit de basis. Na de nucleaire explosie krijgt de film eindelijk meer kleur. De film heeft duidelijk invloeden van James Bond en in bijzonder door de letterlijke citering van de bijna afgezaagde woorden ‘god, i miss the cold war.’  In het begin van de film ziet het er naar uit dat beide sterren een goed team zullen vormen, verwacht echter niet te veel chemie tussen beide. De film is slechts voorspelbaar tot enkele minuten vooruit, wat hem tot een spannende actiefilm maakt. Af en doe verspringt het verhaal naar een pianoleraar, hij brengt een leuke afwisselende noot in de film. Al dien ik hierbij op te merken dat ik een grote fan ben van solo piano muziek, anderen ervaren het misschien als een nutteloos intermezzo. Een niet aflatende spanning en actie zijn de basis ingrediënten van deze film. Een race tegen de tijd op het einde en natuurlijk raken de specialisten niet op tijd op de plaats waar de bom dreigt te ontploffen. Globaal gezien is het een actiefilm om naar te kijken maar zonder al te veel na te denken. Verwacht geen vernieuwend verhaal maar desondanks is het een geslaagde film. De filmmuziek is goed en werd verzorgd door Hans Zimmer.

Recensie: Stephenie Meyer – Zielen

In het boek komen we terecht in een nieuwe wereld. We bevinden ons nog steeds op aarde maar deze is overgenomen door buitenaardse wezens. Bij buitenaardse wezens moet je niet onmiddellijk denken aan groene marsmannetjes, integendeel, vanaf de buitenkant ziet de wereld er nog steeds hetzelfde uit. Deze buitenaardse wezens, zielen genaamd, zijn parasieten die zich vastzetten in een menselijk lichaam en dit overnemen. De menselijke geest sterft geleidelijk naarmate de tijd verstrijkt en dan blijft er enkel de ziel over in zijn nieuw toegeëigende lichaam. De menselijke geest van het gastlichaam die de ziel ‘wandelaar’ toegewezen krijgt laat zich echter niet zo makkelijk overnemen. Melanie, de eigenares van het lichaam, weigert haar geest te laten overnemen. Er ontstaat een haat liefdeverhouding tussen beide ‘personen’ die gevolgen heeft voor elk van hen.

Dit boek van Stephenie Meyer heeft duidelijke parallellen met de twilight-boeken maar toch is het verhaal volledig uniek en op zichzelf staand. Het eerste en belangrijkste parallel dat ik zie tussen de Twilight-boeken en dit boek is de schrijfstijl van Stephenie Meyer, deze is uiterst vlot en weet alles prima te verwoorden. Ook weet ze door haar schrijfstijl de spanning steeds hoog te houden. Dit boek krijgt minder aandacht dan haar andere boeken maar daarom is het niet minder boeiend, integendeel, dit boek is mijn persoonlijke favoriet van haar. Een andere parallel is het hoofdthema van het boek namelijk liefde. Tot de laatste bladzijde blijft het boek onvoorspelbaar en spannend, zelfs na de laatste bladzijde weet het verhaal ons nog even vast te houden. Het verhaal bevat een behoorlijk portie sciencefiction maar laat je hierdoor echter niet afschrikken. Het achterliggende liefdesverhaal is namelijk de belangrijkste leidraad doorheen het boek en dit is zo mooi uitgewerkt dat zelfs mensen die sciencefiction verafschuwen met plezier deze vooroordelen opzij zullen zetten tijdens het lezen van dit boek. In het begin is het verhaal misschien even wennen en dan vooral de vreemde namen die de zielen hebben maar dit gaat snel voorbij. Het feit dat over het gehele boek is nagedacht is ook terug te vinden in de cover van het boek. Zo heeft de schijnbaar betekenisloze foto op de voorkant wel degelijk een diepere betekenis, met name het blinkende cirkeltje in het oog op de cover is belangrijk. Ook moet je je niet laten afschrikken door de dikte van het boek met zijn 576 pagina’s want er gebeurt behoorlijk wat in het boek. Ik denk dat iedereen die de twilight-boeken weet te appreciëren ook dit boek zou kunnen waarderen, niet enkel vanwege de schrijfstijl maar zeker en vast ook vanwege het verhaal. Dit verhaal is zeer doordacht en bij mijn weten volledig uniek wat een boek geeft dat zonder meer het lezen waard is.

Recensie: Kate Mosse – De vergeten tombe

Het boek begint op twee plaatsen in de tijd, namelijk 1891 en 2007. In 1891 komen we terecht in het leven van Anatole en zijn zus Leonie. We volgen hun leven vanuit het Parijs van de 19de eeuw tot op het Domaine de la Cade waar het belangrijkste deel van het boek zich afspeelt. In 2007 leidt het leven Meredith ook naar dit domein. Meredith is een biografie aan het schrijven van Claude Debussy. Dit is echter niet de reden van haar bezoek aan Domaine de la Cade. De echte reden van haar bezoek is een persoonlijke zoektocht naar het leven van haar biologische moeder. Op dit domein zal de tijd echter mekaar raken en komen beide verhalen samen tot een einde.

De eerste 300 pagina’s van het boek beschouw ik als de inleiding, de situatieschets, de spanningsopbouw. Daarna zal het kletteren alsof de hel zelf naar bovenkomt of dat gevoel heb je toch vanaf de eerste van deze 300 bladzijden. Bij het lezen van sommige moeilijke woorden is internet een handig hulpmiddel om te controleren waar de fictie eindigt en de realiteit begint. Regelmatig duiken er woorden op –zoals ‘deuterocanonieke’-waarbij het, voor mij althans, noodzakelijk was om er woordenboek ter hand te nemen. Het boek bevat vele geschiedkundige beschrijvingen maar een kritische lezer vraagt zich natuurlijk steeds af of deze kloppen met de werkelijkheid. Mijn opzoekingen op internet hebben mij geleerd dat er op het grondige research van Kate Mosse naar de achtergrond niets valt aan te merken. Ondanks dat er in het boek veel te leren valt is dit op geen enkel moment storend. Integendeel, het boek zet aan om op bepaalde begrippen zelf verder uit te spitten.

Onmiddellijk na het lezen van de eerste pagina werd ik in het boek gezogen. We krijgen te maken met een nooit aflatende spanning, voor fervente thriller lezers wil ik wel opmerken dat deze spanning nooit een hoogtepunt bereikt maar wel een constante is. Het verhaal is een prachtig samenspel tussen heden en verleden, de grens hiertussen is steeds flinterdun. Het boek leest vlot maar toch leest het niet als een sneltrein. De reden hiervoor moet niet zozeer gezocht worden in de schrijfstijl maar eerder in het verhaal. Dit verhaal is bij tijden gecompliceerd maar nooit voorspelbaar. Steeds weer weet elk hoofdstuk nieuwe verrassingen met zich mee te brengen, Kate Mosse weet dit vol te houden tot de laatste pagina van dit 600 pagina’s tellende werk. De schrijfstijl is uiterst prettig en laat bij elke zin uitschijnen dat over het vertelde is nagedacht. Dit boek van Kate Mosse is een meesterwerk, bij veel boeken volstaat het om te zeggen dat er degelijk research is verricht. Bij dit boek zou zo een uitspraak echter ongepast zijn. Het volstaat namelijk niet de degelijkheid en afgewerktheid van dit boek eenmalig te prijzen, enkel een meervoudige herhaling van deze begrippen is voldoende om dit boek te duiden. Het verhaal vraagt van de lezer een behoorlijke portie fantasie. Het boek omschrijven als fantasy zou ik echter niet durven doen. Wel is het zo dat het verhaal van tijd tot tijd even over de grens van de realiteit durft springen. Verwacht dus niet enkel feiten van heden en verleden die op elkaar worden uitgespeeld maar ook een behoorlijke dosis magie. Als laatste wil ik nog zeggen dat het boek is ingedeeld in korte hoofdstukken en grotere delen bij deze grote delen staat steeds vermeld waar het verhaal zich afspeelt en in welke tijd. Wat dit boek verder nog uniek maakt is het feit dat het muziekstuk waarover gesproken wordt in het boek ook werkelijk is meegegeven in het boek en speciaal geschreven werd voor het boek evenals acht schilderijen van de tarotkaarten die in het boek steeds terugkomen en dit maakt nog maar eens duidelijk dat aan het boek grondig is gewerkt.

Dit boek van Kate Mosse is niet enkel een spannende boek maar ook een leerrijk boek, Kate doet haar research namelijk zeer goed en toegewijd. Kortom dit boek is een aanrader voor iedereen die fan is van historische fictie.

Recensie: Speedtrap

Twee highway patrol politieofficieren vormen de hoofdrol in deze film. De ene is al wat meer een durver dan de andere maar beiden zijn ze gebeten door alles wat een hoge snelheid heeft. Hun job is hen dan ook op het lijf geschreven. Wanneer ze van iemand een jobaanbieding krijgen om auto’s op te halen van mensen die hun lening niet betalen twijfelen ze eerst omdat ze denken dat er een reukje aanzit. De gehele job lijkt namelijk meer op het stelen van de wagens dan mogelijk is. De spanning en snelheid die de job met zich meebrengt trekt hen echter over de streep. Tot ze er achter komen dat hun vermoeden waar was maar kunnen ze nu nog wel terug zonder hun job bij de politie te verliezen?

Het grootste voordeel van deze film is dat je hem gewoon via Youtube kan bekijken. Van bij het begin had ik het gevoel dat deze film enkel is voor racefanaten en liefhebbers van oudere films. Speedtrap is dan ook een film uit 1977. Voor mij oogde hij weliswaar ouder dan 1977. Daarnaast ga ik de racefanaten meteen teleurstellen, de spectaculairste scene die er wat mij betreft in voor kwam was een auto die van de trappen rijd. Daar houd het dan echter grotendeels op. Alle andere die deze film willen bekijken moeten weten dat het verhaal flinterdun is en zeer wankel te been is. Bepaalde scenes doen denken aan Gone in 60 Seconds wat een film is die drie jaar eerder de bioscopen binnenging. Zijn er dan wel redenen om hem te zien? Ja, zeker. Ten eerste: hij is gratis te bekijken via Youtube. En ondanks dat we niet veel vernieuwend te zien krijgen dient gezegd dat dit zeker geen slechte film is. Zeker omdat hij maar één uur 32 minuten duurt kan hij je gedurende deze tijd wel vermaken. Verder leveren de acteurs een goede job af maar verwacht geen Oscar-prestaties. Het camerawerk is goed maar daarmee is alles wel gezegd. Kortom een film voor de liefhebbers maar iemand anders zal er waarschijnlijk weinig vermaak in zien.

Recensie: Ringer

Ringer vertelt het verhaal van twee tweelingzussen meer bepaald identieke tweelingen. Een van hen beide lijkt werkelijk de Amerikaanse droom te leven. Dit terwijl de anderen niet echt een droom leven leidt. Brigit maakt momenteel namelijk deel uit van witness protection  dit omdat ze getuige was van een moord door een gevaarlijke crimineel, haar getuigenis is van doorslaggevend belang. In een impulsief moment besluit ze echter haar bescherming te ontvluchten. Ze besluit terug te keren naar haar tweelingzus, waar ze enige tijd geleden terug contact mee had gezocht na zes jaar stilte. Wanneer ze gezamenlijk een boottocht gaan maken gebeurt er echter iets ongelooflijk. Wanneer Brigit ontwaakt is haar zus niet meer op de boot en kan ze niet anders dan denken dat ze zelfmoord heeft gepleegd. Waarom zou ze echter ondanks haar perfecte leven zelfmoord zullen plegen?

De trailer waarmee de serie ons probeerde warm te maken was reeds zeer mysterieus. Naarmate deze korte eerste aflevering vordert worden er al een behoorlijk aantal vragen beantwoord. Toch durf ik te zeggen dat deze aflevering slechts een inloopertje was en dat er nog veel meer komen moet. Wij willen gedurende de hele aflevering het gevoel dat er nog allemaal moet beginnen. De climax op het einde is zeker en vast eentje om u tegen te zeggen en na deze laatste scene gezien te hebben kan je bijna niet anders dan uitkijken naar de volgende aflevering.

Iets wat mij enigszins stoorde aan de serie is dat aan het einde van sommige scènes er naar een zwart scherm wordt overgegaan en dit bleef enigszins te lang hangen op het beeld. Ook het einde van de serie was zeer bruut, er mogen nog gerust een paar scenes meer inzitten zodat de serie toch iets langer duurde dan de huidige 40 minuten.

De tweede en de daaropvolgende afleveringen zijn meer van hetzelfde. Indien je de eerste aflevering hebt bekeken en deze sprak je niet aan zou ik zeggen: kijk niet verder. De spanning stijgt niet naarmate de afleveringen volgen nog, verandert er iets ten opzichte van de eerste aflevering.  Het gevoel dat de eerste aflevering een inloper was wordt doorgetrokken naar de volgende afleveringen en daardoor heeft de serie moeite om van de grond te komen. Steeds weet de serie wel met een cliffhanger af te sluiten die genoeg spanning bevat om kijkers die het concept kunnen smaken toch te verleiden naar de volgende aflevering te kijken. Kortom als de eerste aflevering je niet aansprak hoef je niet verder te kijken. Voor alle anderen verwacht niet meer dan de eerste aflevering.