Recensie: Aster Berkhof - Octopus Dei

Een gelukkig katholiek gezin, die eigenaar zijn van het “Middenstandsverbond”, een winstgevend coöperatief aankoop- en kredietbedrijf met bijbehorende bank en ledenblad, de basis voor het familievermogen, komt in de problemen. Er is een goede familieband tussen alle familieleden, buiten met Erwin, hij blijkt zich aangesloten te hebben bij de reactionaire religieuze genootschap Deo Nostro, een uitwas van Opus Dei. Hij sleept ook zijn tweelingszus, Inès, met zich mee die enorm gehecht was aan hem. Erwin was altijd de beste in school en de beste in de sportclub, kortom hij was overal goed in, maar vooral hij wou overal de beste in zijn. Één van de vereisten van leden van Deo Nostro was dat ze nieuwe leden binnenbrachten, dit deden ze op verschillende manieren, ze richtte sportclubs, jeugdbewegingen op en geleidelijk zorgde ze ervoor dat de kinderen in God gingen geloven, want dat was wat Deo Nostro wou, zorgen dat de mensen terug voor God leven, zorgen dat hun leven hier een leven was ter voorbereiding van dat in de hemel. Ze drongen zich ook binnen in scholen om zo nog grotere groepen kinderen te kunnen bereiken. De financiering van Deo Nostro gebeurde door leden die hoge functies hadden en een deel van hun loon aan de genootschap afstonden. Erwin wou niet alleen nieuwe leden aan de genootschap schenken maar wou ook het Middenstandsverbond veroveren. Op het thuisfrond was iedereen steeds meer tegen hem gekand en Tom, het personage vanuit welke we alles beleven, begint steeds harder uit te halen naar Deo Nostro en Opus Dei in het ledenblad, dat maandelijks in een oplagen van honderdduizend gedrukt werd. Steeds meer bedreigingen bereikten hun van de kant van Deo Nostro en steeds werden de bedreigingen uitgevoerd, ze vreesden niets, niemand stond hen in de weg. Ze zorgden ervoor dat Leopold, die leerkracht was en de plaats van directeur zou krijgen, deze niet kreeg. Julia, een verpleegster, verloor haar job door een schandaal dat openbaar werd gemaakt over haar minnaars, bij Cedric die samenwoonde met een Iraanse vrouw werden wekelijks de muren beklad met slogans, dreigbrieven kwamen steeds in een sneller tempo naar steeds meer mensen. Als ze ook nog probeerden aandelen te verwerven van het Middenstandsverbond om bij de volgende algemene vergadering te zorgen dat Ferdinand niet de plaats van algemeen voorzitter zou kunnen overnemen van zijn vader, deden ze er alles aan om zelf aandelen op te kopen. Ze probeerden zich rond het Middenstandsverbond te sluiten als de armen van een Octopus, hieruit valt meteen de titel af te leiden en dit is een zeer bijzonder gegeven want de titel geeft perfect weer hoe zowel Opus Dei als Deo Nostro in elkaar zitten, hoe ze te werk gaan. Ze wonnen de stemming met 64%. Ferdinand werd dus toch algemeen voorzitter van het middenstandsverbond. Maar was deze overwinning wel het einde? Of was dit nog maar het begin?

Na al meerdere boeken van Aster Berkhof te hebben gelezen waaronder Veel geluk Professor, een boek dat door vtm tot een mini-serie verfilmd is geworden en paavo de lap, het aangrijpende verhaal dat zich afspeeld in het gure Lapland waar skiën de belangrijkste sport is en de wedstijden daarvan dan ook door velen worden gevolgd. De winnaar van elke wedstrijd is echter altijd diegene die er de meeste krachten toe heeft, maar krachten schuilen niet alleen in de spieren. Romantiek en humor ten top was het kenmerk van de twee hiervoorgenoemde boeken van Aster Berkhof en dit was ook wat ik van dit boek verwachtte, met deze gedachte in dit boek van hem beginnen te lezen is echter de verkeerde strategie en zorgt er onmiddelijk voor dat de teleurstellingen zich opstapelen. Romantiek valt in de verste verte niet te bespeuren, de humor -als die al aanwezig mocht zijn- is mij totaal ontgaan. Als er in het boek onderzoek wordt verricht wordt er niet gesproken over de manier hoe ze aan de informatie komen over Deo Nostro of Opus Dei, de feiten die ze door hun onderzoek kunnen achterhalen wordt ons in ellenlange opsommingen voorgeschoteld en vormen zo een veel te zwaar op de maag liggend gerecht, dat veel zuchten ontlokt, wat niet alleen aan de lezer maar ook aan de omstaanders meteen een zeer slechte indruk achterlaat. Wat het boek ook achter wegen laat is het uurstelsel, minuten, uren, dagen, weken, maanden, jaren, eeuwen, ze zijn geschapen om ons te kunnen orienteren, in dit boek wordt echter deze oriëntatie volledig over boord gegooit en kunnen we enkel nog een houvast vinden aan de ellenlange opsommingen en saaie conversaties, want dit zijn de twee enige constructies waaruit het boek is opgebouwd. Het enige deel in het boek dat niet uit ruzies over of met Deo Nostro is opgebouwd is het eerste hoofdstuk. Hierin wordt dan ook de stamboom van de familie Van Marcke uitvoerig toegelicht en dit is toch wel een noodzakelijk gegeven als we praten over een gezin met 8 kinderen, de meeste karaktertrekken worden hier al voor ons blootgelegd en zo valt er ook gedurende het boek niets nieuws meer te ontdekken in hun karakter.

Vallen er dan nog redenen op te sommen om het boek te lezen? Jazeker, het boek geeft ons een zeer mooi en duidelijk beeld van het wat, wie, waarom, waarmee, waar, wanneer van geheime genootschappen zoals Opus Dei of het hier fictief voorgestelde Deo Nostro. Met andere woorden op elke W uit de 7 W’s (Waarom, Wie, Wat, Waar, Wanneer, Waarmee, Wijze) geeft dit boek een zeer duidelijk en perfect geformuleerd antwoord, wat het boek tot een perfecte informatiebron over dit onderwerp maakt. Het boek zal vooral diegene die zich in de kerk en genootschappen interesseren boeien, wat toch wel de laatste tijd een zeer besproken onderwerp is geweest, denken we hierbij aan boeken zoals De Da Vinci Code, Het Magdalena Mysterie,… . Dit boek legt zich echter grotendeels toe op het verklaren, van oa het ontstaan, van genootschappen. Terwijl andere boeken zich meer toeleggen op hun geheimen. Dit is de rede waarom het boek geen thriller is geworden en de spanning in het boek te verwaarlozen valt, het ontstaan van genootschappen gebeurt dan ook meestal in stilte, terwijl men geheimen met grote middelen wil behouden.

Recensie: Vermist

Evi de Schrijver, een zestienjarig meisje, wordt door haar ouders als vermist opgegeven. Ze is echter nog geen 12 uur van huis, er kan dus nog niet van een onrustwekkende verdwijning worden gesproken. Toch neemt de cel vermiste personen geen risico en start een onderzoek. Het eerste waar ze in dit onderzoek op stuiten is de sterk verstoorde relatie tussen Evi en haar ouders. Evi was een echt fuifbeest en dit ten koste van haar resultaten op school, wat niet naar de zin was van haar ouders. Om hun dochter in haar huidige situatie weg te halen stuurden ze haar naar een internaat, in de hoop haar zo uit haar huidige vriendinkring te halen, die, naar zij denken, de basis is van het slechte gedrag van hun dochter. Evi brengt echter meer tijd door op het internaat dan thuis waardoor ze van haar ouders stilaan vervreemd en ook met haar vroegere vriendenkring daalt het contact. Niemand weet dus nog wie de huidige vrienden van Evi zijn. Tot het onderzoek hen een video vlak voor haar verdwijning oplevert waarop Evi te zien is met een jongen. De databank leert hen dat het gaat om een loverboy die al eerder in opspraak is gekomen. Na het controleren van Evi haar telefoonverkeer blijkt er echter geen enkele link tussen hen te bestaan waardoor ze hun verdachte wegens gebrek aan bewijzen moeten laten gaan. Zullen ze nog tijdig een nieuw spoor vinden? En zullen ze Evi nog terugvinden?

De film geeft ons een prachtig, realistisch beeld over de spanning en het verdriet dat mensen ondergaan indien hun dochter verdwijnt. Dit realistisch beeld kon ontstaan doordat er samengewerkt is met de echter Cel verdwijningen wat ook duidelijk wordt bestempelt door de informatie met echte cijfers over de cel vermiste personen die ons wordt meegegeven op het einde van de film, dit geeft deze film niet enkel een vermakelijke waarde maar ook een informatieve waarde. De film geeft de bevolking ook een duidelijk beeld van wat een loverboy is en hoe hij te werk gaat, zo kunnen misschien toekomstige gevallen sneller aan het licht komen in de realiteit, wat alleen maar toegejuigt kan worden. Dat de film een geslaagd project was is duidelijk, ondertussen is er namelijk al een televisie-serie gelanceerd, die, net als de film, zeer veel succes heeft. Dit succes is te danken aan het feit dat deze serie zich duidelijk onderscheid van alle andere politieseries die men op tv uitzendt. Hier zoekt men het slachtoffer, in andere series zoekt met de dader. Hier wordt dus niet weer uitgezocht hoe het leven van ee, vermoorde slachtoffer was. Zowel de film als de serie kan rekenen op een groot aantal sponsors en dit is duidelijk te merken in de kwaliteit van deze film, echter blijkt dit budget niet toereikend te zijn om voor de camera’s een statief te voorzien, wat ervoor zorgt dat er nooit een stable shot in deze film terug te vinden is, dit valt natuurlijk het meest op tijdens de verhoorscenes. Gelukkig leidt de scherpte van de beelden hier niet onder, zodat de meeste mensen dit niet echt als een storend element zullen ervaren. Wel zeer storend was de ondertiteling die onder de film stond in de bioscoop, de nederlandstalige en de franstalige ondertiteling werden namelijk bovenop elkaar geprojecteerd waardoor beide ondertitels onleesbaar werden. Maar dit kan natuurlijk niet als minpunt van de film worden aangehaald maar wel als fout van de cinemazaal. De personage’s uit de film, en dan meer specifiek, diegene uit het team, zijn allen zeer goed uitgewerkt. Stan Van Samang zet met zijn rol een zeer leuk personage neer met een moordende humor. Joke Devynck zet dan weer een perfecte rol als politievrouw neer, zoals we van haar gewoon zijn in de Vlaamse televisie serie flikken. Gedurende heel de film is de spanning duidelijk voelbaar, zal Evi nog tijdig terug worden gevonden? Buiten deze spanning probeert men op sommige momenten het sensatie gehalte nog een beetje op te trekken door enkele malen de speciale eenheden van de politie in te schakelen, of voor een beeld te zorgen dat beladen is van de agenten. Deze spanning halen het informatief gehalte van deze film dan weer sterk naar beneden, de taken van de speciale eenheden worden namelijk sterk verbreed.

Recensie: Kris Kras - Op glad ijs

3 jaar lang heeft M. Van Den Brande een bankoverval voorbereid, dan zag hij eindelijk z’n kans en ging over tot actie. Maar was dit wel het goede moment? Alles had hij tot in de puntjes voorbereid. Hij en z’n vriendin hadden 3 jaar in de bank gewerkt die ze wouden overvallen en alles tot in de puntjes bestudeerd, van de personeelslijst tot de bankkluis. Samen met z’n vriendin zou hij vluchten naar Brazilië. De diamanten die ze uit de kluis van de bank met succes hadden ontvreemd zouden direct worden doorverkocht aan een Hollandse firma die zich specialiseerde is de heling van gestolen goederen. Zijn vriendin vertrok meteen naar Brazilië en hij zou de laatste dingen afwerken en haar achterna reizen. In Brazilië konden ze dan een nieuw leven beginnen als nieuwe mensen, rijke mensen. Maar hadden anderen wel hetzelfde plan voor ogen? Wie is nog te vertrouwen? Hij beweegt zich op glad ijs en dat kan wel eens fataal aflopen.

Toen het toneel begon werd meteen duidelijk dat het hier om een hoogstaand toneel ging waarover goed is nagedacht tot in de kleinste details. Je tuimelt in het appartement van de overvaller nadat de overval heeft plaatsgevonden en beleeft samen met hem de spanning van de vaak hilarische situaties die zich op het toneel voltrekken. Lachbuien zijn ook nooit ver weg, waardoor de humor afgewisseld is door bittere ernst, zelfs zo ernstig dat er doden vallen, en dat is nipt niet in het publiek door de lachbuien die het publiek op leeftijd soms naar lucht doet happen wat dan meestal leidt tot vervelende hoestbuien maar die kunnen de pret gelukkig niet bederven. Voor je het goed en wel beseft is het pauze. De klok geeft tot mijn verbazing aan dat er ondertussen 1 uur is voorbijgegaan. Tijdens de pauze bedenk ik mij dat de verhaalopbouw iets weg heeft van het boek dat ik laatst heb gelezen. De onverwachte gast van Agatha Christie, een boek dat ik achteraf had beoordeeld als een meesterwerk, zoals alle boeken van Agatha Christie waarvan ik al het genoegen heb gehad ze tot mij te mogen nemen. En dit toneel kan ik alleen maar met dezelfde bewoording beoordelen als dit boek. Een meesterwerk. In het 2^de deel stapelen de plotwendingen zich in een duizelingwekkend tempo op en alle informatie die ons is meegegeven in het eerste deel wordt ten volle benut en deze moeten we dan ook volledig in verband brengen met wat we nu te zien krijgen. Maar dit minmunt -als je het al als een minpunt kan ervaren- wordt zo weggeblazen -letterlijk- door de wind die uit het openstaande raam dat deel uitmaakt van het prachtig bijna levensecht appartement dat dienst doet als decor,blaast, want zelfs de wind was nagebootst, wat alleen maar bevestigd dat over dit toneel is nagedacht tot in de kleinste details.

Dit toneel waarvan mijn verwachtingen niet zo hoog gespannen waren nadat er juist een drukke schoolweek opzat, heeft mij enorm verrast. De eerste woorden die ik kon uitbrengen na het toneel waren dan ook vol lof, enkele reacties vlak erna die me zijn ontglipt en ik mij nog herinner waren “Fantastisch”, “schitterend” en “Buitengewoon”. Met 4 moorden en een gezonde dosis humor kunnen we dan ook besluiten dat dit een toneel was dat je doet beseffen dat 2 uur zeer snel voorbij kunnen gaan maar ook dat boontje altijd om zijn loontje komt.

De site van de toneelkring ‘Kris-Kras’

Recensie: Deflo - Ademloos

Cel 5, dat in het leven geroepen is om de ‘vergeten kinderdossiers’ onder het stof vandaan te halen, wordt erbij geroepen als men in de verongelukte wagen van Jozef Michiels het half verkoolde lichaam van een meisje vindt. Ze hebben geen enkel spoor tot er wordt ingebroken in de woning van Michiels. Als er nog een 2^de meisje opduikt, dit keer gelukkig nog levend, begint de race tegen de tijd. De moeder van dit meisje wordt vermoord nog voor de politie haar kan bereiken maar gelukkig wordt de moordenaar geïdentificeerd en kunnen ze hem beginnen schaduwen op zoek naar medeplichtigen. Na genoeg schaduwwerk loopt het echter mis bij een inval. Één verdachte kan worden ingerekend, één laat het leven in een vuurgevecht en nog een andere kan ontsnappen, maar dat is niet het enige wat misloopt, iemand uit het team raakt zwaar verbrand tijdens deze operatie. Als bij een 2^de poging de 3^de verdachte toch kan worden ingerekend heeft deze nog 1 wens voor hij alles wat hij weet vertelt, zijn verhaal in de krant, De Decker die de leiding heeft over het team stemt hiermee in op zijn eigen verantwoordelijkheid, hij hoopt zo nog medeplichtigen voor deze gruwelijke daden op te kunnen pakken.

De hiervoor gegeven beschrijving wordt ons, welliswaar iets uitgebreider, op de eerste 4 pagina’s van het boek medegedeelt. We worden dus als het ware in het midden van een verhaal neergepoot, dit zorgt ervoor dat die eerste pagina’s een opsomming vormen van wat voorafging en dat we met deze informatie maar moeten zien om ons te oriënteren in het boek, wat een zeer moeilijke opgave blijkt. Dit komt door de vele personage’s maar ook door het feit dat die personage’s, doorheen het boek, afwisselend bij voor- en achternaam worden aangesproken. Ik heb dit boek, ondanks dat dit het 2^de boek is dat Deflo over cel 5 schrijft, als eerste boek van hem gelezen. Dat zorgt er misschien voor dat de personage’s als “vreemden” overkomen, maar ook de verleden tijd, waarin het boek is geschreven, zal zeker tot deze afstand bijdragen. Ondanks dat het echte verhaal, dat begonnen is na de eerste 4 pagina’s noodzakelijke inleiding, iets meer beschrijvend is, blijft de tekst op mij overkomen als een opsomming van feiten. De enige afwisseling die hierin wordt gebracht zijn de aanhalingstekens met tekst die de personage’s zeggen maar ook deze zijn overvloedig aanwezig, zelfs in zo’n maten dat dit als storend wordt ervaren. Deze irritaties zorgen ervoor dat de spanning nooit hoog oploopt en de personage’s kunnen er, ondanks de ernst van de gruwel, niet voor zorgen dat we worden meegesleept in het verhaal. Een verhaal dat desondanks dit alles zeer doordacht is.

Recensie: Jef Geeraerts - Geld

Het leven van Carl Yvan Diehl, kortweg CYD, neemt een andere wending wanneer Pearl, de dochter van zijn vroegere vriendin, in zijn dagelijkse rituëlen binnendringt. CYD is een accountant op rust die dagelijks geniet van het leven en van zijn beschijden woning waar hij de meeste tijd doorbrengt. Na korte tijd komt hij er echter via een vriend achter dat Pearl aan BPD(Borderline Personality Disorder) lijdt, dit zorgt ervoor dat ze uiterst onvoorspelbaar is. Als CYD z’n boekhouder de benen heeft genomen met een groot deel van z’n kapitaal besluiten hij en Pearl hem achterna te reizen om het geld terug te eisen. Zullen Pearl haar grillen hen echter niet voor onaangename situaties plaatsen?

Jef geeraerts heeft zoals trouwens ook op de cover van dit boek staat vermeld, research gedaan naar BPD. Dit maakt het boek een gelegenheid om eens kennis te maken met deze persoonlijkheidsstoornis, deze kennismaking wordt ons door dit boek voorgekauwd en in een voorbeeld gegoten en dit in de typische Jef Geeraerts-stijl. Deze stijl wordt getypeerd door het eigen lexicon die de schrijver hanteert en door de beschrijvingen die te over lopen van de bijvoegelijke naamwoorden, iets waar we trouwens af en toe voor moeten opletten om de draad niet te verliezen. Dat de schrijver ook graag eens met de engelse-en franse-taal speelt wordt ons gaandeweg dit verhaal ook zeer duidelijk aangestipt, al horen deze taaluitstortingen natuurlijk bij de uitwerking van de personage’s die zoals altijd zeer uitvoerig is. Dit boek is niet echt een hoogvlieger van Jef Geeraerts maar toch zal het zijn fans zeker niet teleur stellen. Het boek vormt een heerlijk tussendoortje wat alleen maar bevestigd wordt door de snelheid waarmee het boek leest.

Recensie: Tom Rob Smith - Kind 44

We bevinden ons in 1953 in de Sovjet-Unie, temidden van het communistische bewind van Stalin. Leo, een officier van de MGB of geheime dienst, die altijd al zeer toegewijt zijn werk verrichtte, zonder ooit te twijfelen aan zijn oversten. Altijd voerde hij de opdrachten blindelings uit. Tot hij, omdat ze willen testen hoever zijn loyaliteit aan hen reikt, zijn vrouw moet aangeven als een spion voor het buitenland. Hij moet de hartverscheurende keuze maken tussen het leven van 4 mensen op het spel te zetten, waaronder dat van hemzelf of het leven van zijn vrouw op te geven. Maar zou hij zijn hele leven de gedachte kunnen verdragen dat hij het leven van zijn vrouw heeft geruild tegen het zijne? Zelfs doordat ze hem voor dit hartverscheurend dilemma plaatsen, verliest hij niet het vertrouwen in het beleid dat in de Sovjet-Unie wordt gevoerd. In de Sovjet-Unie bestaat namelijk geen misdaad, uitgezonderd van politieke misdaad, men dacht dat een Sovjetburger hiertoe niet in staat kon zijn, wie zelfs maar de gedachte durfde aanhalen, verdiende een straf. Nadat hij echter een seriemoordenaar op het spoor lijkt te zijn, voelt hij zich geroepen om de dader eigenhandig te vatten. Maar zal het hem lukken? Of zal het systeem zich tegen hem keren? Wie maakt er allemaal jacht op hem?

Sommige boeken hebben het gewoon allemaal, dit is zo’n boek.

Het boek geeft een zeer mooi beeld van hoe het er ten tijde van Stalin aan toe ging, het is dus niet alleen een zeer mooie en ontroerende thriller, het is ook nog een informatief boek. En dat wordt het al helemaal als je weet dat het gebaseerd is op het waar gebeurd verhaal van een seriemoordenaar die in Rusland kinderen om het leven bracht. Dit alles wordt ons prachtig verteld door de schrijver die ons een perfect beeld geeft van, niet alleen de omgeving waarin de personages zich voortbewegen, maar ook van wat er door de hoofden van de personages gaat. Voor iedereen toegankelijk wordt het boek door de kleine hoofdstukken waarin het verhaal is ingedeeld, die ervoor zorgen dat, al heb je maar 5 minuten, de drang om 1 hoofdstukje verder te lezen enorm is. Om ervoor te zorgen dat je tussen al deze 5 minuutjes nog de weg vind is het verhaal duidelijk chronologisch ingedeeld. Als je echter ook in de Russische plaatsnamen het noorden verliest is er aan jou gedacht, want vooraan staat een handig kaartje dat je weer helemaal wegwijs maakt doorheen het verhaal. Diegene die meer te vinden zijn voor romans komen met dit boek ook zeker aan hun trekken, want buiten de spanning is het boek ook een prachtige roman. De nauwlettende lezers onder ons zullen soms wel struikelen over een zinsconstructie waarbij het in de vertaling is fout gelopen of op een raar klinkend woord stuiten maar de kans dat de meesten onder ons dit opvalt is zeer gering, het gaat dan ook over een boek van 436 pagina’s, dus wie kan het de vertaler kwalijk nemen?

Verwacht: Tom Rob Smith - Kind 44

Het boek in het kort:
Kind 44 is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal en speelt zich af in 1953. Al jaren houdt dictator Jozef Stalin de Sovjet-Unie in een ijzeren greep. Er is een seriemoordenaar actief die kinderen vermoordt. Maar in de Sovjet-Unie zijn zulke misdaden onmogelijk. Er bestaan alleen politieke misdaden. Hoe los je een onmogelijke misdaad op?

Leo Demidov is een jonge, ambitieuze en toegewijde officier van de meedogenloze geheime dienst. Het lijkt erop dat de kindermoorden Demidov volgen, dat ze op de een of andere manier met hem te maken hebben. Leo beseft dat hij de moordenaar, wie het ook is, moet stoppen. Voor hij zelf wordt vermoord.

De schrijver:
Tom Rob Smith is een nieuwe, jonge auteur van wie de uitgeverij Anthos heel veel verwacht. Tom Rob Smith ( 28 ) woont en werkt in Londen. Na zijn studie Engelse literatuur aan de Universiteit van Cambridge schreef hij scripts voor film en televisie. Kind 44 is zijn eerste boek, dat in 22 landen zal verschijnen. In België en Nederland zal het boek verschijnen op 20 maart 2008 en tot 22 maart krijg je er in Nederland een boekweekgeschenk bij! Ridley Scott, regisseur van Hannibal en Gladiator zal het boek verfilmen.

Hier staat een interview met de auteur (in het engels).

Hier vindt u een recensie (in het duits) en hier ook (in het duits).

Hier kan u het boek kopen via Amazon.com (in het engels)

Hier het Hyves-account van de schrijver

Dit is een filmpje van de schrijver over zijn boek, op YouTube zijn nog meer filmpjes te vinden van de schrijver!

ISBN: 978 90 414 1278 2

Recensie: Danny Beyens - Quatre-mains

Katja haar leven lacht haar toe, een nieuwe job bij het tijdschrift Scoop, waar ze zich thuisvoelt, een nieuwe vriend waarmee ze echt verder haar leven wil uitbouwen en natuurlijk niet te vergeten haar 4 boezemvrienden, die elkaar al steunen vanop de middelbare school. Op haar werk krijgt ze echter een vreemde brief, hij bevat een bizar kwatrijn dat wel een aankondiging van een moord lijkt en is ondertekend door Quatre-mains. Al zeer snel kan zij en haar collega’s de link leggen tussen een moord en de brief. Ze besluiten er een reportage voor Scoop van te maken. Het artikel trekt natuurlijk de aandacht van de politie, die nog niet op de hoogte was gebracht van de brief aan Katja en al snel komen ze tot de conclusie dat de moordenaar haar als een soort spreekbuis gebruikt. Weken gaan echter voorbij zonder dat Quatre-mains iets van zich laat horen. Katja haar leven gaat verder maar echt uit haar hoofd zetten kan ze de brief niet en zeker niet nadat er een 2^de brief komt en de 2^de moord plaatsvind. Quatre-mains heeft weer toegeslagen.

De eerste kennismaking die in dit debuut van Danny Beyens plaatsvindt is met de moordenaar, zijn motief wordt verduidelijkt maar zijn identiteit wordt angstvallig geheim gehouden. Het motief van de dader komt doorheen het hele verhaal op een zeer aangename manier terug. Quatre-mains zal vier moorden plegen, telkens één in elk seizoen en dat is meteen de hoofdindeling van het boek, daarbinnen bevinden zich nog kleine hoofdstukjes die het boek aangenaam maken doordat men bijna wanneer men wil na een hoofdstuk kan stoppen. Op pagina 2 hebben we al het genoegen kennis te maken met Katja, de kennismaking is zeer openlijk, van haar vriendenkring tot haar intieme gedachten worden voor ons bloot gelegd. In deze beschrijvingen komt meteen de zeer grote woordenschat die de schrijver machtig is naar voren, het boek is dus perfect geschikt om uw scrabbel woordenschat uit te bereiden, wat ook een favoriet spel van de schrijver blijkt te zijn. Het verband tussen Quatre-mains en de brief die Katja ontvangt met de aankondiging van de eerste moord wordt snel gelegt waardoor een mogelijke spanning wegvalt. Door die brieven, hoe banaal ze ook lijken, spant de moordenaar keurig een schijnbaar web rond Katja. Het verhaal is in de verleden tijd vertelt wat ervoor zorgt dat de gebeurtenissen nooit te dicht bij ons komen, ook de slachtoffers vallen niet onverwacht, waardoor het boek niet als een thriller beschouwd kan worden en dat is hij dan ook niet, het gaat hier om een misdaadroman. Doorheen het verhaal wordt ons ook met de paplepel in de mond gegeven wie Quatre-mains in werkelijkheid is, of dat denken we toch. De misleidende weg die voor ons is uitgestippeld druipt van de stereotypen en de mogelijke oplossing wordt ons zo vroeg in de mond gelegd dat de spanning totaal wegvalt alsook de behoefte om verder te lezen, al mag je je hierdoor niet laten ontmoedigen. Je moet wel lang op de tanden bijten tot de spanning weer hoog genoeg is om de zin om verder te lezen terug te prikkelen, zo lang zelfs dat na deze inspanning te hebben geleverd het boek zijn einde bijna heeft gehaald.

Recensie: Agatha Christie - 10 kleine negertjes

10 totaal wildvreemden voor elkaar worden uitgenodigt op een eiland allen met een smoes waardoor ze zeker zouden komen opdagen, zo ontdekten ze later. Op het eiland bevinden zich enkel de 10 genodigden, de gastheer, komt nooit opdagen. Als een eerste persoon het leven laat wordt er gedacht aan zelfmoord, al komt dit hen onwaarschijnlijk voor. Als er ook een tweede het gezelschap verlaat lijkt deze optie zo goed als uitgesloten. Bij een derde sterfgeval is het zeker dat het om moord gaat en besluit men op zoek te gaan naar de moordenaar. Een kat en muisspel met je leven als inzet en niet weten wie je vijand is en wie je vriend, dat is hoe het er aantoe gaat. Maar voor hoe lang nog? Of kunnen ze ontsnappen?

10 Kleine negertjes is misschien wel het bekendste boek van Agatha Christie en dit legt de lat al meteen hoog, maar niet te hoog zo blijkt, want dit boek lost die hoge verwachtingen met gemak in, het doet zijn naam, een Agatha Christie ten top te zijn, alle eer aan. Een verhaal waarbij je zelfs na het einde nog verdwaast achtergelaten wordt en waar de zee de enige waarheid zal brengen. Dit is ook waar het verhaal zich afspeelt, een eiland op zee, Negereiland. Niemand kan erop, niemand kan eraf. Maar wie is niemand? De vogeltjes zijn gevangen in een kooi en ze zullen hangen, in dit geval kunnen we de vogeltjes echter beter vervangen door negertjes, die ons het hele verhaal symbolisch vergezellen maar spijtig genoeg steeds minder talrijk worden.

Recensie: Stephen King - De Colorado Kid

Een man zonder identiteitsbewijs wordt dood aangetroffen op het strand van een eiland voor de kust van Maine. De twee politieagenten die met de zaak belast worden zijn op dat moment bezig met een brand die waarschijnlijk aangestoken is en zijn niet echt geïnteresseerd in de dode man, de zaak wordt dan ook snel gesloten. De stagaire van de 2 agenten die met de zaak belast zijn en twee journalisten van de plaatselijke krant van het eiland zetten echter hun tanden in de mysterieuse dood. Toch duurt het nog een jaar voor de man geïdentificeerd kan worden en zijn echtgenote kan verwittigd worden over het overlijden van haar man.Er zijn echter nog heel veel vragen en hoe meer de vrouw hen vertelt over haar man, hoe onduidelijker alles wordt. Waarom zou hij naar het eiland zijn gegaan? Hoe is hij daar geraakt? Was hij alleen? En zelfs de lijkschouwing bracht geen zekerheid over de doodsoorzaak van de man, dus is hij vermoord of was het een ongeluk?

Het verhaal is geschreven door een verteller die ons laat zien hoe de twee journalisten, die ondertussen beiden al een zekere leeftijd hebben bereikt, het verhaal vertellen aan een stagaire-journalist die bij hen komt werken. Dit vertelpunt zal voor velen niet echt uitnodigend in de oren klinken al mag je je hierdoor zeker niet laten afschrikken. De vertelstijl van Stephen King blijft altijd zeer boeiend en zo nu ook. Het verhaal dompelt ons onder in een sfeer van twijfel en onzekerheid over de waarheid, juist zoals stephanie die het verhaal te horen krijgt, ervaar je net als zij, de hoop dat het mysterie naar het einde toe opgelost zal worden, en net als bij haar rijzen er vragen naarmate het verhaal vordert. In het begin schrikt het boek echter even af, vooral het eerste hoofdstuk dan, iets anders dan je in een andere Stephen King’s terugvindt, maar na door die eerste pagina’s te zijn begint het verhaal en neemt het ons mee, naar een wereld waar stoppen niet tot de opties behoort en dat voor slechts €3.