Goede voornemens: Nu of nooit

Vandaag is het de laatste dag van het jaar, dit betekend dat het morgen de eerste dag is van het nieuwe jaar. De dag waarop dit bericht is geschreven is 30 december 2011, een schijnbaar normale dag op het einde van het jaar voor iedereen die niet dagelijks het nieuws volgt. 30 december 2011 is namelijk een dag die niet overal ter wereld bestaat, Samoa slaat deze dag namelijk over om zo beter handel te kunnen drijven met hun voornaamste handelspartners.
2012 is een jaar dat reeds jaren op voorhand veelbesproken is. Bij de Maya-kalender is 2012 namelijk het laatste jaar, daarna leven we dus buiten de Maya-kalender om. De belangrijkste vraag blijft echter of we nog wel leven. Dit is iets waar al veel over geschreven en gefilmd is geweest de afgelopen jaren. Denken we aan films als 2012 of 2012 Doomsday . Mijn belangrijkste bedenking vandaag is echter niet of ik in 2013 nog in leven zal zijn. Mijn belangrijkste zorg is namelijk te bedenken wat mijn goede voornemens zullen zijn voor het jaar dat vlak voor de deur staat. Ik weet in elk geval niet waar ik moet beginnen. Meestal draaien ze toch op niets uit. Maar ik leef voor dit jaar op hoop want in een raadgevend artikel heb ik een week geleden gelezen dat de kunst is om je voornemens niet te hoog te zetten en om zo aan geen onrealistische dingen te proberen. Zo had de persoon in het betreffende artikel vooropgesteld in 2011 geen natuurrampen te veroorzaken en dat was hem blijkbaar gelukt, waarvoor proficiat. Ik ga er in elk geval nog een nachtje slapen over mijn goede voornemens en hopelijk heb ik tegen morgen een hele lijst want anders word het wachten tot volgend jaar voor een nieuwe kans of misschien zelfs niet meer. In elk geval, ik ga er niet wakker van liggen, het vuurwerk zal mijn de volgende nacht lang genoeg wakker houden. Een zekerheid is namelijk dat ik geen goede voornemens nodig zal hebben in het nieuwe jaar om goede beslissingen te nemen en mochten er dingen zijn die ik niet kan verwezenlijken dan zal dit niet aan mijn onwelwillendheid liggen maar aan crisisinvloeden van buitenaf. Voor het nieuwe jaar wens ik iedereen sterkte om zonder goede voornemens goed in het leven te staan.

Recensie: Tille Vincent – Waanbeelden

Een meisje, Margo, komt thuis van een taalkamp en vertelt dat ze is aangerand door iemand. Ze werd wakker doordat ze iemand naast zich hoorde hijgen en een hand onder haar lakens voelde. Na door haar gegil de andere kinderen te hebben gewekt en het licht aangestoken te hebben is er echter niemand in de kamer te vinden. De directrice van het taalkamp kan de ouders van het kind overtuigen dat ze slechts een nare droom heeft gehad. Het meisje zelf blijft echter haar verhaal volhouden voor waarheid. Spreekt ze echt de waarheid of heeft ze het verhaal slechts verzonnen om vroeger weg te mogen van het taalkamp?

Het boek begint goed en veelbelovend door de vlotte schrijfstijl waardoor het boek op enkele uren uitgelezen is. Buiten de vlotte schrijfstijl valt er echter geen enkel goed punt over dit boek te zeggen. Geen enkel is zeer weinig maar spijtig genoeg is het zo. Het verhaal is reeds vanaf het begin uitermate voorspelbaar en op geen enkel moment gebeurt er iets spannend. Op het einde wordt nog een flauwe poging ondernomen om er een beetje spanning in te krijgen maar dit is echter tevergeefs. Het boek telt slechts 96 pagina’s en zelfs dat is meer dan genoeg.  Mensen die het boek na de eerste twintig pagina’s terug in de kast zetten kan ik goed begrijpen, in wat volgt krijg je namelijk enkel van hetzelfde en op geen enkel moment is het boek spannend of uniek te noemen. De kostprijs van dit kortverhaal was € 1 bij het laatste nieuws en meer geven aan dit boek zou duurkoop zijn. Kortom dit boek is enkel goed als je echt niets anders hebt om te lezen of geen tijd hebt voor een dik boek. Dit boek speelt zich wel af met de personages van de serie Code 37 maar staat hiervan verder volledig los, gelukkig.

Recensie: The Peacemaker

George Clooney en Nicole Kidman als grote namen in deze film zorgen er onmiddellijk voor dat de verwachtingen hoog gespannen zijn. Het verhaal start in Rusland en na getuige te zijn geweest van een moord op een parlementslid mogen we even binnenkijken in een Russische raketbasis. Het begin van de film is in deze setting zeer donker en sinister. Een trein geladen met kernraketten vertrekt uit de basis. Na de nucleaire explosie krijgt de film eindelijk meer kleur. De film heeft duidelijk invloeden van James Bond en in bijzonder door de letterlijke citering van de bijna afgezaagde woorden ‘god, i miss the cold war.’  In het begin van de film ziet het er naar uit dat beide sterren een goed team zullen vormen, verwacht echter niet te veel chemie tussen beide. De film is slechts voorspelbaar tot enkele minuten vooruit, wat hem tot een spannende actiefilm maakt. Af en doe verspringt het verhaal naar een pianoleraar, hij brengt een leuke afwisselende noot in de film. Al dien ik hierbij op te merken dat ik een grote fan ben van solo piano muziek, anderen ervaren het misschien als een nutteloos intermezzo. Een niet aflatende spanning en actie zijn de basis ingrediënten van deze film. Een race tegen de tijd op het einde en natuurlijk raken de specialisten niet op tijd op de plaats waar de bom dreigt te ontploffen. Globaal gezien is het een actiefilm om naar te kijken maar zonder al te veel na te denken. Verwacht geen vernieuwend verhaal maar desondanks is het een geslaagde film. De filmmuziek is goed en werd verzorgd door Hans Zimmer.