Vooruitstarend naar niets ziend
Zo zat hij al een tijdje
Met een volle pint voor zich zat hij goed
Denkend aan niets en zijn leven tegelijk
Waarom had hij een dag verlof genomen?
Hij wist het niet meer
Drukte ontlopen was het niet, noch zijn stem sparen
Starend naar voorbijgangers
Verlaten door zelfs eenzaamheid
Nog een kwartier zou hij blijven zitten en dan naar huis
De drukte ontvluchtend.
