De recensie van de serie Ringer is geüpdate.
Vooruitstarend naar niets ziend
Zo zat hij al een tijdje
Met een volle pint voor zich zat hij goed
Denkend aan niets en zijn leven tegelijk
Waarom had hij een dag verlof genomen?
Hij wist het niet meer
Drukte ontlopen was het niet, noch zijn stem sparen
Starend naar voorbijgangers
Verlaten door zelfs eenzaamheid
Nog een kwartier zou hij blijven zitten en dan naar huis
De drukte ontvluchtend.
Vandaag is het de laatste dag van het jaar, dit betekend dat het morgen de eerste dag is van het nieuwe jaar. De dag waarop dit bericht is geschreven is 30 december 2011, een schijnbaar normale dag op het einde van het jaar voor iedereen die niet dagelijks het nieuws volgt. 30 december 2011 is namelijk een dag die niet overal ter wereld bestaat, Samoa slaat deze dag namelijk over om zo beter handel te kunnen drijven met hun voornaamste handelspartners.
2012 is een jaar dat reeds jaren op voorhand veelbesproken is. Bij de Maya-kalender is 2012 namelijk het laatste jaar, daarna leven we dus buiten de Maya-kalender om. De belangrijkste vraag blijft echter of we nog wel leven. Dit is iets waar al veel over geschreven en gefilmd is geweest de afgelopen jaren. Denken we aan films als 2012 of 2012 Doomsday . Mijn belangrijkste bedenking vandaag is echter niet of ik in 2013 nog in leven zal zijn. Mijn belangrijkste zorg is namelijk te bedenken wat mijn goede voornemens zullen zijn voor het jaar dat vlak voor de deur staat. Ik weet in elk geval niet waar ik moet beginnen. Meestal draaien ze toch op niets uit. Maar ik leef voor dit jaar op hoop want in een raadgevend artikel heb ik een week geleden gelezen dat de kunst is om je voornemens niet te hoog te zetten en om zo aan geen onrealistische dingen te proberen. Zo had de persoon in het betreffende artikel vooropgesteld in 2011 geen natuurrampen te veroorzaken en dat was hem blijkbaar gelukt, waarvoor proficiat. Ik ga er in elk geval nog een nachtje slapen over mijn goede voornemens en hopelijk heb ik tegen morgen een hele lijst want anders word het wachten tot volgend jaar voor een nieuwe kans of misschien zelfs niet meer. In elk geval, ik ga er niet wakker van liggen, het vuurwerk zal mijn de volgende nacht lang genoeg wakker houden. Een zekerheid is namelijk dat ik geen goede voornemens nodig zal hebben in het nieuwe jaar om goede beslissingen te nemen en mochten er dingen zijn die ik niet kan verwezenlijken dan zal dit niet aan mijn onwelwillendheid liggen maar aan crisisinvloeden van buitenaf. Voor het nieuwe jaar wens ik iedereen sterkte om zonder goede voornemens goed in het leven te staan.
Six Word Story, ook gekend als Six-Word Memoirs. Zijn verhalen bestaande uit zes woorden die op deze manier veel ruimte laten aan de lezer en hem bijna verplichten zijn fantasie aan te spreken. Op Twitter zijn er dagelijks een hele boel van deze verhalen terug te vinden. Sites als sixwordstoryeveryday.com en smithmag.net zijn volledig aan deze schrijfstijl gewijd. Ik schreef er zelf enkele die je hieronder kan lezen maar ging een stap verder. Ze kunnen zowel elk apart als samen geïnterpreteerd worden.
Zes woorden? Euh ja, wat nu?
Schrappen, toen bleeft er niets over.
Kraaiend in de ochtend. Jou wegjagend.
Zes woorden voor jou. Één gedachte.
The Story of my life: Why?
Daar stond ze. Voor eeuwig roerloos.
Elke dag hoor ik haar: Ga!
Een tijdje geleden schreef ik dat records breken blijkbaar in de mode is. Zo leerde het laatste nieuws ons vrijdag dat de huidige maand mei de droogste is sinds 1833. Bepaalde stemmen gaan zelf op dat we na deze uitzonderlijke lente nog een uitzonderlijke zomer tegoed hebben. Ook in de muziekindustrie staan de records klaar om een kopje kleiner gemaakt te worden. Zo is het, volgens sommigen, slechtste lied ter wereld ondertussen bijna 144 miljoen bekeken. Voor een slecht liedje is dat niet slecht toch? Lady Gaga haar nieuwe album zal ook kans maken om hoge ogen te gooien. Binnenkort staat er echter nog veel spannendere periode voor de deur dan vele records samen. Voor vele studenten beginnen binnenkort namelijk de examens. Zo ook voor mij. Mijn site heeft deze maand waarschijnlijk weer meer bezoekers dan het record van vorige maand. De wedstrijd waaraan ik deelneem op blogaholics.nl sta-ondertussen stond- ik ook op nummer één. Wanneer deze trend zich wil doorzetten naar het echte leven dan zou dat geweldig zijn. Maar soms valt het echte leven moeilijk te combineren met een druk digitaal bestaan. ‘Tuurlijk wel’, zal iedereen zeggen. Vraag voor je antwoord op deze vraag even af hoeveel tijd je zelf doorbrengt voor de computer en/of andere digitale hardware. Ik vermoed dat de meesten tot de conclusie zullen moeten komen dat deze tijd nog is toegenomen ten opzichte van vorige jaren. We spenderen steeds meer tijd op internet. Nu delen velen al hun gedachten via Twitter. Hun locatie via foursquare. Hun vrienden via Facebook en hun carrière via Linkedin. Facebook en Linkedin bestaan ondertussen respectievelijk 7 en 8 jaar. Twitter en foursquare zijn echter recentere fenomenen. Foursquare wil volgens velen het internet naar het echte leven brengen. Een perfecte, fictieve situatie waarin alle mogelijkheden van foursquare naar boven komen zou zijn dat je alleen op een terras zit, je locatie deelt en dat er onmiddellijk vrienden toegestroomd komen om samen met jou te genieten van het moment. Wat ik mij bij deze situatieschets afvraag is voor hoeveel mensen dit realistisch is. Voor alle 8 miljoen leden van de site? Ik zou het sterk betwijfelen. Wat doet foursquare dan wel? Misschien net het omgekeerde. In plaats van gewoon rustig op een terras te gaan zitten, is het nu de bedoeling om onmiddellijk je smartPhone boven te halen en in te checken waar je je bevind. Wie spreek jij het makkelijkst aan? Iemand die druk op z’n gsm bezig is of iemand die gewoon eenzaam aan een tafel zit? Nu is het echter even niet de tijd om ons druk te maken over deze vraag, nee, het zijn bijna examens! Bij deze wil ik succes wensen aan iedereen die in hetzelfde schuitje zit als ik. Trouwens zeer treffen om iedereen vandaag succes te wensen met de nakende examens, het is vandaag namelijk de patroonheilige Rita van Cascia ofwel de patroon van hopeloze en onmogelijke zaken. Desondanks zijn mijn wensen niet minder gemeend.
Whenever pain reaches up to me
I feel sorry for it to be
As I will not hide
But embrace it as a truth
Worth facing
But as I shall never fear
You will never see a tear
There I cannot rise alone
I ask you to accept me as I am
My enemies I will meet
Therefor I will not angst
But look straight up
Within their soul
As I shall hear throughout their shield
That there is only one that rise shall be.
Een strijdlied dat ik heb geschreven met als inspiratiebron de boeken uit de House of Night serie.
Steeds weer vragen mensen na het plichtmatige hallo of hey, de reeds standaard en cliché geworden vraag ‘alles 
goed?’. Ooit antwoordde mij iemand op deze vraag “Même si ça va pas on dit ça va” wat vertaalt betekend ‘zelfs als het niet goed gaat zeggen we dat het goed gaat’. Het toeval wou natuurlijk dat ik de plichtmatige vraag aan die persoon niet enkel stelde vanuit –bijna- verplichting om dit te vragen maar omdat ik oprecht geïnteresseerd was in het leven van deze persoon. Misschien daarom dat dit zinnetje mij is bijgebleven, misschien omdat ik het goed vond klinken in het Frans of omdat het nu eenmaal een waarheid bevat waar niemand omheen kan. Hoeveel mensen zijn er namelijk die eerlijk antwoorden wanneer een collega ’s morgens bij de ochtendgroet op dezelfde monotone toon als andere dagen vraagt of alles goed is? En dan nog, is eerlijk antwoorden in sommige gevallen wel mogelijk? Je kan toch moeilijk tijdens dit ochtendritueel in alle eerlijkheid beginnen opdissen dat de seks gisteravond niet goed was omdat manlief hem niet recht kreeg. Nou, een speciale werksfeer zou deze uitlating in elk geval wel onmiddellijk creëren. Maar nee, inderdaad, dat is niet wenselijk. Ook beginnen vertellen over allerhande problemen die iedereen wel eens tegenkomt is misschien niet echt wenselijk evenals beginnen opscheppen over je nieuwste successen. Wanneer één persoon binnen het hele bedrijf dit toch zou aandurven wordt hij onmiddellijk gelabeld als zwartkijker of als ‘stoefer’ al naargelang van het humeur waarin hij zich bevind. Over het afraken van deze labels gaan we het misschien op een andere keer hebben. Moeten we dan ons ochtendritueel aanpassen en het steevast houden bij een ‘goedemorgen’ en de ‘alles goed?’ definitief achterwege laten? Wat als je dan toch wel zeer nieuwsgierig bent naar iemand zijn leven maar het niet meer de gewoonte is om te vragen hoe het gaat met diens leven. De moeial wil je niet uithangen dus houd je je aan de onbesproken code en vraag je niets. Zo weet nooit nog iemand iets van een ander zijn leven en kan niemand ooit nog even kort zijn problemen luchten. Moeten we dan doorgaan met steeds hersenloos aan iedereen te vragen hoe het gaat. Met als gevolg dat we het onderscheid niet meer zien tussen de mensen die echt geïnteresseerd zijn en diegene die hun plichtmatige ochtendroutine afwerken alvorens aan de slag te gaan. Ook wanneer jij dan echt geïnteresseerd bent in iemand dan kan het zijn dat deze persoon jou mooi snel wil afwimpelen met de routineantwoorden ‘prima’ of ‘jaja, met u?’. Als gevolg is niemand nog echt oprecht ten opzichte van zijn medemens op deze vraag. Maar hoevelen willen een oprecht antwoord, de helft of juist minder? En aan hoeveel zijn we ook bereid een iets meer zeggend antwoord te zeggen als ‘prima’. Laten we dus maar verdergaan met onze routine en het leven aan ons laten voorbijkomen. Alles goed?
Afgelopen vrijdag ging zoals u ongetwijfeld heeft kunnen merken het huwelijk van Kate & William door. Voor het eerst in de geschiedenis was een huwelijk te volgen door middel van een live stream via YouTube maar eveneens via tal van Belgische sites. Zo ook via de site van het nieuwsblad waar een stream te bekijken was die ook werd uitgezonden via vt4. Belgische commentatoren, royaltyjournalisten, trendwatchers, geschiedkundigen, bloemschikkers, enz hadden hun monden vol met het becommentariëren van de beelden die ze voorgeschoteld kregen. Maar ook op andere plaatsen stond de wereld niet stil. Op Twitter waren op het moment dat ik er een blik op wierp 7 van de 10 trending topics in Nederland gerelateerd aan het huwelijk en 5 van de 10 over de hele wereld. Dat terwijl ik eerlijk moet toegeven mijn mening niet via deze weg wereldkundig te hebben gemaakt. Natuurlijk vond ook ik de jurk mooi, evenals de wagens en de koets. Maar zeg nu eerlijk, wie vindt een huwelijk tussen twee gelukkige mensen niet mooi? Het huwelijk kende van over de hele wereld belangstelling. Dat was te merken aan het grote aantal mensen die het huwelijk hebben bekeken, zowel via tv als internet. Zo lag volgens de berichten de streamserver van BBC er heel even uit. De liefde tussen Catherine & William is echter nog lang niet koud of internet kreeg een nieuw klikkanon te verwerken. Het doelwit waarnaar ik verwijs is uiteraard Osama Bin Laden. De man kon niet zo hoog vliegen als de twee tortelduifjes maar wist desondanks toch een behoorlijk aantal kliks bijeen te sprokkelen. Buiten de muren van cyberland zijn de huidige wereldrecords ook niet meer veilig. Zo wil Virgin de diepzeeën verkennen. Benieuwd wat en vooral wie ze daar gaan tegenkomen. Als je denkt om in hogere sferen veiliger zijn van ongebreidelde vergrotingsdrang ben je eraan voor de moeite. Zo zal je binnenkort niet enkel via het vliegtuig lidmaatschap van de mile high club kunnen verkrijgen. Maar ook in eigen land kunnen we zweten met temperaturen die ons met enige trots toelaten te melden dat de warmste plek van Europa in België ligt. Tegen de achtergrond van deze duizelingwekkende hoogtes (en laagtes) is het echter belangrijk om met twee schoenen op de grond te blijven staan. Zo kan ik meedelen dat het huwelijk van Catherine & William op mijn site een duidelijke daling te weeg bracht. Een vermindering van het bezoekersaantal ten opzichte van het gemiddelde van de maand ervoor met 89%. Ondanks dat zij met z’n tweeën duidelijk wat bezoekers van deze site wisten af te snoepen mag ik echter niet klagen. Mijn site trekt namelijk meer bezoekers dan ooit tevoren en ook bij mij zijn de huidige wereldrecords niet meer veilig. Bij deze wil ik u, bezoeker van mijn site, bedanken voor uw bezoek. Tot gauw!
Deze ochtend bij het afscheuren van het kalenderblaadje merkte ik dat het vandaag ‘Dag van het boek‘ is. Eerlijk gezegd liet deze mededeling me verder volledig koud. Net als dat voor zovelen anderen het geval zal zijn. Toch haalde mijn menselijke nieuwsgierigheid het over mijn onverschilligheid en vroeg ik Bing om raad. Vroeger stuurden we onze vragen op naar één of ander magazine om er door dokter Love of Tante Kaat een antwoord op te laten formuleren, deze tijden liggen echter ver achter ons. Nu vragen we het gewoon aan het wonder doosje waar u nu voor zit. Vragenrubrieken in tijdschriften zijn echter nog niet uitgestorven. Een blik in Nina, het wekelijkse tijdschrift bij Het Laatste Nieuws, leert mij dat er deze week weer een heel aantal mensen met prangende vragen als ‘Wat te doen met een workaholic als vriend?’ of ‘Mijn kind is bang voor het minste?’ zaten. Lezeressen staan elkaar dan volmondig bij met raad vergaart uit andere tijden. Op de eerste vraag bekijkt Natasja (26) uit Sint-Idesbald het bijvoorbeeld van de positieve kant “Als je elkaar zo weinig ziet, blijft alles rozengeur en maneschijn en leren jullie elkaar bovendien niet echt kennen.” zoals Natasja het in haar korte maar krachtige raadgeving formuleert is het dus goed dat je mekaar niet leert kennen, oppervlakkigheid boven. Dit is wat ik uit haar formulering haal, die ik persoonlijk maar wat luchtig vind. Zouden sommige tijdschriften soms vragen stiekem niet zelf verzinnen? Al was het maar om het smeuïg te houden. Bing heeft echter niets van de zoekresultaten die het mij voorschotelt bij het intypen van ‘dag van het boek’ zelf verzonnen, stuk voor stuk zijn het losse flodders teruggevonden op internet. Zoals zo vaak is het enige echt bevredigende antwoord dat tevoorschijn komt Wikipedia. De encyclopedie van iedereen en van niemand. Elke frequente internaut kent de structuur en indeling van deze site ondertussen maar al te goed. Scholieren wagen er zich geregeld op straffe van beschuldiging van plagiaat op maar ook onderwijzers pogen hun algemene kennis via deze weg te verbreden. Wikipedia schotelde mij zonder dat ik een echte vraag in mijn hoofd had meteen een antwoord voor op de vraag ‘Waarom dag van het boek op 23 april?’. Blijkbaar is vandaag William Shakespeare gestorven. Andere grote onbekenden uit de literatuurwereld die vandaag gestorven zijn Miguel de Cervantes, Garcilaso de la Vega en Josep Pla. Verder leren we dat deze feestdag in meer dan 100 landen word gevierd buiten het Verenigd Koninkrijk en Ierland en nee, ik ga hier geen commentaar op leveren. Maar laten we nu onder ons eens eerlijk zijn, tenzij je aan een quiz wil deelnemen of er zelf eentje wil opstellen zullen er weinigen zijn die deze informatie echt geïnteresseerd in zich opnemen. Dus laat ik er over ophouden en u nog een prettige avond wensen.
’s Morgens tot ’s avonds
Steeds doorgedreven
Hard bonzend
Nooit zichtbaar
Steeds aanwezig
Soms rumoerig, soms vergeten
Rood en vlezig
Steeds noodzakelijk
Driftig en krachtig
Breekbaar in andere handen
Steeds opnieuw
Vertrouwelijk, toch weggeefbaar.
De lente begon enige tijd terug. Dat laat zich duidelijk voelen in de zomerse temperaturen die ons momenteel teisteren. Mensen geven zichzelf meer bloot gedurende deze warme perioden, ze komen meer buiten en velen aanbidden ook de meer letterlijke variant. Daarnaast worden, door diegene die deze mogelijkheid hebben, de daken open gegooid of voor de minder fortuinlijke autobestuurders, de ramen opengegooid. Sommige houden echter hardnekkig vast aan hun hermetisch afgesloten omgeving en laten de ingebouwde airco hun werk doen. Terwijl ik deze hersenkronkels aan mijn scherm toevertrouw zit ik op een bankje aan het genieten van de middagzon. Het geluid van de ijscoman klinkt om de zoveel tijd over het hele park al lijkt niemand hierin geïnteresseerd. Misschien is het nog niet warm genoeg voor ijs of misschien zitten de mensen nog te veel met de crisis in hun maag. Ik weet het niet. Terwijl ik hier zo zit, flarden opvangend van het gesprek naast mij, bedenk ik mij dat ik momenteel inderdaad niet veel weet. Eigenlijk denk ik aan niets, nee, ik ben gewoon één met mijn omgeving en neem deze in mij op. Zo kijk ik gefascineerd naar de dame naast mij die net een breiwerk is begonnen. Blijkbaar zo al voorbereidingen treffend voor de wintermaanden die komen zullen. Een eindeloze stroom voorbijrijdende auto’s in alle denkbare kleuren en groottes heeft eveneens mijn aandacht. Net als de toeristen die gewapend met camera en stadsplan zoveel mogelijk van de omgeving in zich willen opnemen op een zo kort mogelijke tijd. De grijs kringelende rook die uit mijn buurman opstijgt kan mij gelukkig niet bereiken doordat de wind net goed zit. De muzikale uitspattingen van een voorbijganger kunnen mij daarentegen wel in hun greep weten krijgen. Mannen in maatpakken schijnbaar weggelopen van een moeilijke vergadering op weg naar betere beloftes doorkruisen eveneens het park. En nu is mijn concentratie verbroken door een vallende breinaald en maar goed ook. Ik moet naar de les.
Meer weten over mij?
Lees dan de pagina 'over mij' op deze blog.
