Wie is Danny Beyens, voor de mensen die je niet kennen?
Ik ben geboren in Herentals op 6 januari 1964 en ik woon al heel mijn leven in Westerlo. Ik ben ongehuwd. In 2007 debuteerde ik als misdaadauteur.
Is schrijven je hoofdberoep of doe je daarnaast nog iets anders?
In het kleine Nederlandstalige gebied zijn er maar weinig schrijvers die van de pen kunnen leven. Ik ben daar helaas niet bij. Naast het schrijven, wat voor mij een hobby is waaraan ik een klein beetje verdien, geef ik les in Lier (leraar Nederlands).
Men zegt altijd dat er twee soorten schrijvers zijn, diegene die het hele verhaal al in hun hoofd hebben van bij het begin of diegene waarbij het verhaal groeit naarmate het geschreven wordt. Tot welke groep zou je jezelf rekenen?
Ik behoor heel duidelijk tot de tweede soort. Voor ik ‘Quatre-mains’ schreef, ben ik eens begonnen aan een ander verhaal. Daar was ik vertrokken van een goed basisidee en dan beginnen schrijven met de idee van ‘ik zie wel waar het verhaal mij brengt’. Na 100 pagina’s kende ik het antwoord. Het verhaal had me op een dwaalspoor gebracht. Ik moest telkens hele fragmenten opnieuw gaan lezen om te weten wat ik eerder over mijn personages had gezegd en de plot ontspoorde. Het was wel een goede oefening geweest. Als je weet hoe iets niet moet, sta je ook al ergens. Toen ik aan ‘Quatre-mains’ begon, pakte ik het totaal anders aan. Ik zou in kleinere hoofdstukken gaan schrijven en vooraf een synopsis maken met een korte samenvatting van elk hoofdstuk. Deze manier van werken heeft ook als voordeel dat je makkelijk hoofdstukken kunt toevoegen. Dat is trouwens ook gebeurd met ‘Quatre-mains’. Mijn testlezers vonden dat sommige nevenplots een oplossing moesten krijgen. Zo heb ik nog een drietal hoofdstukken in het boek verwerkt.
Ben jij het type schrijver waarbij de tekst op het scherm vliegt of komt er tijdens het schrijven veel herschrijfwerk aan te pas?
Eens het synopsis klaar is, zit het boek eigenlijk al goed in mijn hoofd. Het schrijven vlot dan wel goed. Maar ik werk in twee fasen. In de eerste fase heb ik vooral oog voor het inhoudelijke (Zit al de belangrijke informatie in het hoofdstuk?). In de tweede fase heb ik dan meer oog voor stijl. Lezen gaat natuurlijk een pak sneller dan schrijven. Dan merk je ook soms dat je te vaak hetzelfde werkwoord hebt gebruikt of dergelijke. Tussen fase één en twee zitten soms wel enkele maanden. Ik merk ook wel dat telkens ik een hoofdstuk opnieuw lees ik ook altijd dingen ga wijzigen. Op een gegeven moment moet ik dus echt tegen mezelf zeggen dat het hoofdstuk nu echt af is.
Schrijf je in eerste plaats voor jezelf of schrijf je met een publiek in gedachten?
Als je als beginneling aan een boek begint, dan heb je natuurlijk helemaal geen garantie dat dat ook zal gepubliceerd worden. Maar ik ben wel degelijk aan ‘Quatre-mains’ begonnen in de hoop dat het ooit een lezerspubliek zou bereiken. Omdat ‘Quatre-mains’ redelijk goed had gescoord, was de kans dat ‘Date met de dood’ gepubliceerd zou worden natuurlijk een heel stuk groter. De beleving is dan ook anders. Je beseft dan pas echt dat je iets aan het schrijven bent dat door een heleboel mensen zal gelezen worden. Daar sta je bij een eersteling eigenlijk niet bij stil. Maar ik schrijf echt wel voor een publiek en mijn enige betrachting is om mijn lezers leesplezier te verschaffen.
Hoe ben je ertoe gekomen boeken te schrijven? Is het iets dat je altijd al hebt willen doen of dacht je dat het bij je eerste boek zou blijven?
Ik heb altijd verhalen willen vertellen, maar eigenlijk niet op de manier zoals ik dat nu doe. Ik had altijd een verhaal met beelden in mijn hoofd. Concreet betekent dat dat ik mezelf eerder zag als een scenarioschrijver voor strips, series of film. Probleem is dat je daar afhankelijk bent van anderen, want je hebt een tekenaar nodig of iemand die je script verfilmt. Pas toen bleek dat ik geen mensen ontmoette die op dezelfde golflengte zaten, ben ik gaan denken in de richting van boeken. Vanaf het moment dat ik die nieuwe weg had ingeslagen, heb ik me ook wel voorgenomen om schrijver te blijven. Toen ik ‘Quatre-mains’ schreef, had ik al een heleboel ideeën voor andere boeken. Maar mijn oude liefde, scenario’s schrijven, is niet verdwenen. Ik sluit dus niets uit voor de toekomst.
Leest u zelf?
Vroeger las ik heel weinig. Ik ben eigenlijk pas beginnen lezen toen ik me had voorgenomen om schrijver te worden. Omdat ik voor mezelf had uitgemaakt dat het misdaadgenre me het best zou liggen, heb ik me vooral daarin verdiept. Ik lees nu ongeveer 4 à 6 boeken per maand.
Is er een andere schrijver die een voorbeeld vormde voor u?
Er zijn natuurlijk tal van schrijvers waar ik wel iets van heb opgestoken, maar ik kan niet zeggen dat één bepaalde schrijver mijn grote voorbeeld is geweest. Iemands schrijfstijl kopiëren werkt volgens mij ook niet. Je moet je eigen weg zoeken.
Had je al ervaring met schrijven voor Quatre-mains?
Ik had al wel journalistieke ervaring, maar een artikel voor een krant schrijven is totaal anders dan een boek schrijven. Eigenlijk is het een tegengestelde bewerking. Voor de krant moet je met de inhoud van een emmer een bekertje vullen (omvangrijke persmap weergeven in kort artikel). Voor een boek moet je met dat bekertje een emmer vullen (banaal feit uitvergroten tot een gans hoofdstuk). Dus samengevat, wat het schrijven van boeken betreft, had ik, op die ene ontspoorde poging na, geen ervaring. Boeken schrijven is een vak dat je jezelf moet aanleren. Je groeit daar ook enorm in. Als ik ‘Quatre-mains’ nu zou schrijven, zou dat er helemaal anders uitzien.
Hoe ziet een dag er uit als je dan aan het schrijven bent? Heb je een speciaal ritueel, schrijf je de hele dag gewoon stug door, of schrijf je juist wanneer je vlagen van inspiratie hebt? Of is schrijven slechts een hobby?
Ik vrees dat ik mezelf moet omschrijven als een vrij chaotische schrijver. Er zit totaal geen structuur of lijn in mijn manier van werken. Ik schrijf als het mij uitkomt. Veel hangt af van de tijd die ik beschikbaar heb. Ik kan perioden hebben dat ik dagen na elkaar schrijf (vaak tijdens de schoolvakanties), maar ik kan het op bepaalde momenten zo druk hebben dat ik weken, soms zelfs maanden na elkaar geen letter op papier krijg. Wat ik dan wel doe, is ‘puzzelstukjes verzamelen’. Ik maak van alle personages documenten aan en daarin verzamel ik fragmentjes die ergens in het boek hun rol kunnen spelen. Eens ik dan echt aan het uitschrijven van een fragment begin, beschik ik vaak al over heel wat materiaal.
Om even verder te gaan op inspiratie: hoe ben je eigenlijk op het idee van Quatre-mains gekomen, de moordenaar die een moord pleegt in elk van de 4 seizoenen in elk van de vier windrichtingen?
Het basisidee was een seriemoordenaar die via mysterieuze briefjes communiceert via een journaliste. Daarna had ik uitgemaakt dat hij vier moorden zou plegen. Toen begon ik na te denken over dingen die uit een reeks van vier bestaan. En zo kwam ik bij de seizoenen, de smaken, de elementen… Daarna moest ik nog een pseudoniem vinden dat ook verband hield met het getal vier. Zo kwam ik bij ‘quatre-mains’ terecht. Een logische stap was dan ook om de moordenaar te laten ‘transformeren’ tijdens een pianoconcert in quatre-mains.
Hoezeer spelen jouw persoonlijke ervaringen een rol doorheen dit boek?
Persoonlijke ervaringen als seriemoordenaar heb ik gelukkig niet. Maar er zit natuurlijk altijd wel iets persoonlijks in een boek. Als man erger je je soms weleens aan het gedrag van vrouwen (en omgekeerd geldt natuurlijk net hetzelfde). Gewoonlijk komt het dan tot een korte woordenwisseling en daarmee is de kous af. In ‘Quatre-mains’ heb ik een personage gecreëerd dat die conflicten niet van zich kan afzetten, die daar buiten alle proporties op reageert, zelfs zover gaat dat hij die vrouwen moet vermoorden om verder te kunnen met zijn leven. Het motief voor de moorden is dus een gevoel van frustratie waar we allemaal weleens mee geconfronteerd worden, maar dan duizend keer uitvergroot.
Welke boodschap hoop je dat mensen onthouden na het lezen van Quatre-mains? Of is er geen boodschap aanwezig?
Het is niet speciaal mijn bedoeling om via mijn boeken boodschappen te verkondigen. Het enige wat ik nastreef is mensen leesplezier verschaffen. Als iemand er toch een boodschap in herkent, is dat natuurlijk meegenomen.
Je tweede boek handelt net als je eerste over een seriemoordenaar, heeft een bepaalde reden of was dit gewoon wat de inspiratie van het moment bracht?
Ik heb helemaal geen bewondering voor seriemoordenaars, maar anderzijds fascineren ze me wel omdat hun manier van denken zo verschillend is van de mijne (Ik zou nog geen kip kunnen slachten). Ik heb me altijd afgevraagd hoe een menselijke geest zover kan afdwalen dat hij zomaar mensen vermoordt. Ik vind psychologie een heel boeiend onderwerp en daarom is het wel interessant om me even te verplaatsen in het ziekelijke brein van een psychopaat.
In beide boeken komen de moordenaars zelf aan het woord, vanwaar die keuze?
Een verhaal werkt pas als het vanuit twee kanten een zekere logica bezit. Ook een moordenaar heeft het gevoel dat hij vanuit zijn manier van denken correct handelt. Zo wil de moordenaar in ‘Quatre-mains’ de wereld zuiveren van slechte vrouwen. Dat is zijn missie. De moordenaar in ‘Date met de dood’ meent vanuit zijn traumatische jeugd het recht te hebben op het vermoorden van een bepaald type vrouwen. Een verhaal over een slechterik die voor de lol een beetje gaat moorden werkt gewoon niet. Het is natuurlijk niet zo dat ik sympathie wil opwekken voor de drijfveren van seriemoordenaars, maar ik wil wel aantonen dat zij vanuit hun verstoorde denkpatroon ook de indruk hebben dat er niets ongewoons is aan hun manier van handelen.
Je hebt onlangs je derde boek gepubliceerd, Het spoor van de jakhals. Vanwaar “de jakhals”?
Vanwege de symboliek. De oude Egyptenaren associeerden jakhalzen met de dood omdat ze vaak te zien waren in de buurt van begraafplaatsen. Die associatie is natuurlijk een dankbaar gegeven voor een thriller. Bovendien speelt de Egyptische god Anubis, de god met het jakhalshoofd, een belangrijke rol na het overlijden. Die mystiek heb ik ook in het boek verwerkt.
Heeft u net als de personages uit uw boek iets dat u bindt met Egypte?
Eigenlijk niet. Ik vind de geschiedenis van het oude Egypte wel fascinerend, maar daar blijft het dan ook bij. Ik vond het veruit het meest geschikte land om die flashbacks, waarin zeven mensen die elkaar helemaal niet kennen, te laten plaatsvinden.
Wat mogen we nog verwachten in de toekomst?
Ik ben nu bezig aan een vierde misdaadroman, maar ver is die nog niet gevorderd. Ik hoop dat die ergens in het voorjaar van 2012 kan verschijnen.
De officiële facebookpagina van Danny Beyens: http://www.facebook.com/pages/Danny-Beyens-Misdaadauteur/111872882183743
