Recensie: Tille Vincent – Waanbeelden

Een meisje, Margo, komt thuis van een taalkamp en vertelt dat ze is aangerand door iemand. Ze werd wakker doordat ze iemand naast zich hoorde hijgen en een hand onder haar lakens voelde. Na door haar gegil de andere kinderen te hebben gewekt en het licht aangestoken te hebben is er echter niemand in de kamer te vinden. De directrice van het taalkamp kan de ouders van het kind overtuigen dat ze slechts een nare droom heeft gehad. Het meisje zelf blijft echter haar verhaal volhouden voor waarheid. Spreekt ze echt de waarheid of heeft ze het verhaal slechts verzonnen om vroeger weg te mogen van het taalkamp?

Het boek begint goed en veelbelovend door de vlotte schrijfstijl waardoor het boek op enkele uren uitgelezen is. Buiten de vlotte schrijfstijl valt er echter geen enkel goed punt over dit boek te zeggen. Geen enkel is zeer weinig maar spijtig genoeg is het zo. Het verhaal is reeds vanaf het begin uitermate voorspelbaar en op geen enkel moment gebeurt er iets spannend. Op het einde wordt nog een flauwe poging ondernomen om er een beetje spanning in te krijgen maar dit is echter tevergeefs. Het boek telt slechts 96 pagina’s en zelfs dat is meer dan genoeg.  Mensen die het boek na de eerste twintig pagina’s terug in de kast zetten kan ik goed begrijpen, in wat volgt krijg je namelijk enkel van hetzelfde en op geen enkel moment is het boek spannend of uniek te noemen. De kostprijs van dit kortverhaal was € 1 bij het laatste nieuws en meer geven aan dit boek zou duurkoop zijn. Kortom dit boek is enkel goed als je echt niets anders hebt om te lezen of geen tijd hebt voor een dik boek. Dit boek speelt zich wel af met de personages van de serie Code 37 maar staat hiervan verder volledig los, gelukkig.

Recensie: Stephen Chbosky – De belevenissen van een muurbloem

Het boek vertelt het verhaal van Charlie. Charlie is een jongen met problemen, in het bijzonder met het begrijpen en participeren in zijn omgeving. Tussen de regels leren we dat Charlie 15 jaar is aan het begin van het boek. Tijdens het lezen zou ik hier echter makkelijk 4 jaar willen aftrekken. Wel zou hij voor 11 jaar misschien iets te slim zijn. Maar gelukkig is de achterflap daar om ons te helpen want daar lezen we dat hij inderdaad hyperintelligent is.

Als eerste ga ik reeds mededelen dat ik het boek niet goed vond, dus als je een positieve recensie wil lezen dan kan ik u enkel aanraden om naar beneden te scrollen. De belevenissen van een muurbloem is een boek waarvan ik reeds op voorhand verwachtte dat het mij niet zou aanspreken. De cover heeft iets uniek maar persoonlijk krijg ik er niet echt de aandrang van om het boek te willen lezen. Buiten een paar verwijzingen naar de titel heeft de titel ook geen diepere betekenis die met het boek verbonden is. De schrijfstijl heeft veel weg van een dagboek. Toch is het geen dagboek, Charlie schrijft namelijk brieven. Brieven gericht aan de lezer, dat komen we te weten na het lezen van de achterflap. De schrijfstijl van deze brieven vond ik niet aangenaam om te lezen. Soms springt hij van de hak op de tak en vaak draait hij rond de pot en valt in herhaling. Verder is het boek nog ingedeeld in vier delen plus een epiloog die als enige reden hebben het lezen aangenamer proberen te maken. Globaal gezien gebeurt er niet veel in het boek ondanks dat het één jaar uit het leven van Charlie beslaat. Buiten enkele malen een grijns te kunnen uitlokken is het boek ook niet grappig. Het geheel deed mij denken aan het boek The curiuos incident of a dog in the nighttime. Mijn vermoeden is dat mensen die dat een goed boek vonden, zij dit boek ook zullen weten waarderen. Verwacht echter geen spannend boek maar gewoon één jaar uit het leven van een jongen met vragen.

Recensie: Alias

Wanneer twee vriendinnen, Eva en Patti, een dagje gaan shoppen in Gent is Eva getuige van de zelfmoord van een jonge vrouw. Ze kan de sprong van deze vrouw uit haar raam eveneens filmen. Wanneer twee dieven later de camera van Eva proberen te stelen duikt Dieter op, hij kan de overvallers overmeesteren. Meteen is de aantrekkingskracht tussen Dieter en Eva duidelijk en het gezelschap besluit samen iets te gaan drinken.  Na een zwoele avond stelt Dieter voor om haar naar huis te brengen, ingenomen door zijn charme gaat Eva op zijn voorstel in. Thuis aangekomen is haar vriend, Marc,  in alle staten over het feit dat ze na een dagje stappen zo laat is thuisgekomen. Na het meermaals bekijken van de tape merkt Patti op dat Dieter ook op de tape staat. Wanneer Dieter een paar dagen later terug opduikt confronteren Patti en Eva hem met de tape, met een glad verhaal weet Dieter echter een verklaring te geven voor zijn aanwezigheid. Maar spreekt hij de waarheid?

Het eerste dat opvalt aan deze Vlaamse film is het grote aantal bekende acteurs die hierin meespelen. Vrijwel elke rol wordt ingevuld door een bekende Vlaming en het moet gezegd dat alle acteurs een mooie prestatie leveren in deze film. Toch is het spijtig dat zelfs rollen niets bijdragen aan het verhaal niet worden weggeknipt omdat er nog een bekende acteur in meespeelt wat ervoor zorgt dat de film in het begin een beetje langdradig aanvoelt. Zo zijn er tal van scenes die enkel aanwezig lijken door de bekende Vlaming die het personage in kwestie speelt, denken we aan de scenes met de bewaker. Deze langdradigheid zorgt er echter niet voor dat de film geen spannende momenten heeft. Dit met een verhaal dat in het begin zeer goed in elkaar zit en zeker potentieel heeft. Wanneer echter het einde van de film aanbreekt dan wordt het al snel zeer bond gemaakt. Plots lijken we terecht gekomen te zijn in een horrorfilm van Amerikaans niveau waar de film in het begin nog een spannende thriller was. De lijken lijken te blijven vallen en dit alles zonder enig gefundeerd verhaal. Op het einde lijkt het wel alsof de scenarioschrijver niet meer wist hoe hij het verhaal moest laten eindigen en dan maar koos voor een einde zonder veel verhaal. Daardoor gaat de film op het einde letterlijk de mist in wat zeer zonde is gezien het sterke begin en de goede cast. Een andere vraag die na het bekijken van de film opduikt is, wat was het verband met de titel van de film?

Recensie: Dimitri verhulst – Godverdomse dagen op een godverdomse bol

Dimitri Verhulst is een in Vlaanderen vrij bekend schrijver, die al een behoorlijk aantal boeken geschreven heeft waarover in de media lovende berichtgeving opdook. Toen het tijdschrift Humo begon reclame te maken voor een nieuw boek van hem dat gratis bij hun tijdschrift zou zitten was ik er dan ook als de kippen bij. Dit kon ik niet aan me laten voorbijgaan. Voor slechts € 2,30 zou ik de kans krijgen voor het eerst met deze schrijver kennis te kunnen maken aan de hand van 185 pagina’s en daarbovenop zou ik nog eens de humo kunnen lezen. Dat kan toch niet slecht zijn? Toch?

Na het lezen van de achterflap van het boek kwam ik meteen al tot de conclusie dat dit boek anders zou zijn van wat ik normaal altijd gewoon ben te lezen maar ach, afwisseling van spijs doet eten zegt men, dus hierdoor liet ik me niet afschrikken. Bovendien zag het me er een klein boekje uit dus bevalt het me niet dan ben ik er toch doorheen voor ik het weet en is het achter de rug, dacht ik zo bij mezelf. In de tekst achteraan het kleine boekje was mij ook één woord opgevallen dat me wel kon bekoren, namelijk, bildungsroman, voor zover mijn kennis rijkte maakte ik daaruit op dat dit een roman zou zijn, wat ik normaal graag lees, maar dan met iets bombastischere beschrijvingen dan we in andere romans tegenkomen. Dit bleek later echter niet het enige punt te zijn waar ik de bal had misgeslagen. In het begin van het boek komen we te weten hoe het leven aan land ging, dit wordt ons mondig medegedeelt volgens de visie van de schrijver. Dit alles met de nodige verklaringen al word met sommige dingen een loopje genomen. Al snel komen we terecht bij de oermens met alles wat hierover geweten is. Bij deze uiteenzettingen komen vaak vulgaire passages voor en dat niet door het onderwerp maar door de manier van deze onder woorden te brengen. Na even bij de oermensen gestopt te zijn gaat het boek chronologisch verder. Bij dit tijdreizen voelen we ook telkens een behoorlijke daling in het taalgebruik, tijdreizen tast dus op de één of andere manier de normen en waarden als men tegen iemand praat aan. Bij dit tijdreizen maken we bij elke grote geschiedkundige mijlpaal een tussenstop en kunnen we ons hoofd even uit de tijdmachine steken om de geuren en geluiden uit die periodes even op te snuiven al te vorens onze tocht verder te zetten.  Af en toe worden deze tussenstops aangevult met een uiterst flauwe poging van onze gids om onze reis aangenaam te maken wat hopeloos mislukt. Dit boek, waarvan ik dacht dat het een klein en kort boekje zou worden, heeft mij 14 dagen gekost om de moed te vinden om het tot te laatste letter uit te lezen. De reden dat dit boek ons zo een onaangename ervaring bezorgt is dat we op sommige momenten met feiten in contact komen die het vernoemen niet waardig zijn en soms zoeken naar andere dingen die dat wel zijn maar die er dan niet instaan. Dit geeft een uiterst vertekend beeld van de gehele werkelijkheid. Eén van die dingen die het vermelden in de geschiedenis absoluut niet waard is is de cloaca of strontmachine zoals ze ook wel wordt genoemd van de belgische kunstenaar Wim Delvoye. En zo komen we ook meteen bij iets onprettig terecht waarvan dit boek vol hangt, de schrijver heeft namelijk de obsessie om bij eender welke pasage, ook al heeft deze hiermee niets te maken, uitwerpselen te willen vermelden in dit boek, eender waar staat hierover wel een vermelding of een zinsspeling. Toch dient gezegd dat op sommige momenten de gruwel van de mens met sprekende maar ook historische voorbeelden wordt geïllustreerd, wat toch wel bewijst dat naar deze gebeurtenissen enige achtergrond informatie door de schrijver is vergaart.

De enige conclusie die ik kan trekken over dit boek is dat het -hoe vreemd dit ook mag klinken- zijn geld niet waard is. Het taalgebruik is helemaal niet om over naar huis te schrijven en bijna niet door te komen. Op het einde wordt wel duidelijk waarnaar de coverfoto refereert, u raad het al, doorspoelen dit uitwerpsel van Dimitri verhulst.

Recensie: Deflo – Ademloos

Cel 5, dat in het leven geroepen is om de ‘vergeten kinderdossiers’ onder het stof vandaan te halen, wordt erbij geroepen als men in de verongelukte wagen van Jozef Michiels het half verkoolde lichaam van een meisje vindt. Ze hebben geen enkel spoor tot er wordt ingebroken in de woning van Michiels. Als er nog een 2^de meisje opduikt, dit keer gelukkig nog levend, begint de race tegen de tijd. De moeder van dit meisje wordt vermoord nog voor de politie haar kan bereiken maar gelukkig wordt de moordenaar geïdentificeerd en kunnen ze hem beginnen schaduwen op zoek naar medeplichtigen. Na genoeg schaduwwerk loopt het echter mis bij een inval. Één verdachte kan worden ingerekend, één laat het leven in een vuurgevecht en nog een andere kan ontsnappen, maar dat is niet het enige wat misloopt, iemand uit het team raakt zwaar verbrand tijdens deze operatie. Als bij een 2^de poging de 3^de verdachte toch kan worden ingerekend heeft deze nog 1 wens voor hij alles wat hij weet vertelt, zijn verhaal in de krant, De Decker die de leiding heeft over het team stemt hiermee in op zijn eigen verantwoordelijkheid, hij hoopt zo nog medeplichtigen voor deze gruwelijke daden op te kunnen pakken.

De hiervoor gegeven beschrijving wordt ons, welliswaar iets uitgebreider, op de eerste 4 pagina’s van het boek medegedeelt. We worden dus als het ware in het midden van een verhaal neergepoot, dit zorgt ervoor dat die eerste pagina’s een opsomming vormen van wat voorafging en dat we met deze informatie maar moeten zien om ons te oriënteren in het boek, wat een zeer moeilijke opgave blijkt. Dit komt door de vele personage’s maar ook door het feit dat die personage’s, doorheen het boek, afwisselend bij voor- en achternaam worden aangesproken. Ik heb dit boek, ondanks dat dit het 2^de boek is dat Deflo over cel 5 schrijft, als eerste boek van hem gelezen. Dat zorgt er misschien voor dat de personage’s als “vreemden” overkomen, maar ook de verleden tijd, waarin het boek is geschreven, zal zeker tot deze afstand bijdragen. Ondanks dat het echte verhaal, dat begonnen is na de eerste 4 pagina’s noodzakelijke inleiding, iets meer beschrijvend is, blijft de tekst op mij overkomen als een opsomming van feiten. De enige afwisseling die hierin wordt gebracht zijn de aanhalingstekens met tekst die de personage’s zeggen maar ook deze zijn overvloedig aanwezig, zelfs in zo’n maten dat dit als storend wordt ervaren. Deze irritaties zorgen ervoor dat de spanning nooit hoog oploopt en de personage’s kunnen er, ondanks de ernst van de gruwel, niet voor zorgen dat we worden meegesleept in het verhaal. Een verhaal dat desondanks dit alles zeer doordacht is.