Recensie: Stephenie Meyer – Zielen

In het boek komen we terecht in een nieuwe wereld. We bevinden ons nog steeds op aarde maar deze is overgenomen door buitenaardse wezens. Bij buitenaardse wezens moet je niet onmiddellijk denken aan groene marsmannetjes, integendeel, vanaf de buitenkant ziet de wereld er nog steeds hetzelfde uit. Deze buitenaardse wezens, zielen genaamd, zijn parasieten die zich vastzetten in een menselijk lichaam en dit overnemen. De menselijke geest sterft geleidelijk naarmate de tijd verstrijkt en dan blijft er enkel de ziel over in zijn nieuw toegeëigende lichaam. De menselijke geest van het gastlichaam die de ziel ‘wandelaar’ toegewezen krijgt laat zich echter niet zo makkelijk overnemen. Melanie, de eigenares van het lichaam, weigert haar geest te laten overnemen. Er ontstaat een haat liefdeverhouding tussen beide ‘personen’ die gevolgen heeft voor elk van hen.

Dit boek van Stephenie Meyer heeft duidelijke parallellen met de twilight-boeken maar toch is het verhaal volledig uniek en op zichzelf staand. Het eerste en belangrijkste parallel dat ik zie tussen de Twilight-boeken en dit boek is de schrijfstijl van Stephenie Meyer, deze is uiterst vlot en weet alles prima te verwoorden. Ook weet ze door haar schrijfstijl de spanning steeds hoog te houden. Dit boek krijgt minder aandacht dan haar andere boeken maar daarom is het niet minder boeiend, integendeel, dit boek is mijn persoonlijke favoriet van haar. Een andere parallel is het hoofdthema van het boek namelijk liefde. Tot de laatste bladzijde blijft het boek onvoorspelbaar en spannend, zelfs na de laatste bladzijde weet het verhaal ons nog even vast te houden. Het verhaal bevat een behoorlijk portie sciencefiction maar laat je hierdoor echter niet afschrikken. Het achterliggende liefdesverhaal is namelijk de belangrijkste leidraad doorheen het boek en dit is zo mooi uitgewerkt dat zelfs mensen die sciencefiction verafschuwen met plezier deze vooroordelen opzij zullen zetten tijdens het lezen van dit boek. In het begin is het verhaal misschien even wennen en dan vooral de vreemde namen die de zielen hebben maar dit gaat snel voorbij. Het feit dat over het gehele boek is nagedacht is ook terug te vinden in de cover van het boek. Zo heeft de schijnbaar betekenisloze foto op de voorkant wel degelijk een diepere betekenis, met name het blinkende cirkeltje in het oog op de cover is belangrijk. Ook moet je je niet laten afschrikken door de dikte van het boek met zijn 576 pagina’s want er gebeurt behoorlijk wat in het boek. Ik denk dat iedereen die de twilight-boeken weet te appreciëren ook dit boek zou kunnen waarderen, niet enkel vanwege de schrijfstijl maar zeker en vast ook vanwege het verhaal. Dit verhaal is zeer doordacht en bij mijn weten volledig uniek wat een boek geeft dat zonder meer het lezen waard is.

Recensie: Stephen King – Gevangen

Het eerste wat aan dit boek van Stephen King opvalt, is de lijvige omvang met 973 pagina’s. Het boek is namelijk niet bij de dunste. Ik ga al onmiddellijk zeggen dat je je niet door de omvang van het boek moet laten afschrikken. Het boek leest namelijk zeer vlot en naar het einde toe zelf enorm vlot. Het tweede waar ik even bij stil wil staan is de cover van het boek. Op de voorkant staat een glazen bol met Chester’s Mill op. Onder deze bol is er van alles fout gelopen terwijl er rond alles mooi groen ziet. Deze zeer sprekende cover in combinatie met de titel laat er geen twijfel over bestaan waarover het boek handelt. Toch verklapt deze cover niet te veel van het eigenlijke verhaal in het boek, integendeel, nu we dit weten begint het boek namelijk pas. Vanaf de eerste pagina worden we als het ware in het boek gezogen en merken we dat het boek zeer vlot leest. Zoals Stephen King in zijn nawoord het beschrijft: “Ik heb geprobeerd een boek te schrijven waarin het gaspedaal voortdurend helemaal ingetrapt is.” Hierin is Stephen King zeker en vast geslaagd want ondanks zijn bijna duizend pagina’s is het boek uit voor je het weet. Op het einde van het boek slaagt King er zelfs nog in om het tempo nog op te drijven zodat je leessnelheid zienderogen zal toenemen.

Over het verhaal had iemand anders mij gezegd dat Stephen King zichzelf vast schrijft en moet kiezen voor een voorspelbaar einde dat voor de hand ligt. Ik ben het hier helemaal niet mee eens. Integendeel, ik vind dat de schrijver van dit boek tot het einde alle mogelijkheden openlaat. Op bijna elk moment kan het verhaal alle kanten uit. Wel kiest King voor de meest voorspelbare keuzes. Als dusdanig is het verhaal toch nog voorspelbaar op sommige momenten. Ondanks deze voorspelbaarheid is de spanning in het boek steeds om te snijden en op het einde word dit enkel maar opgevoerd tot de climax. Deze nooit aflatende spanning is vooral doordat we meevoelen met iedereen onder de koepel en enkel kunnen hopen op een einde aan de barrière die Chester’s Mill afsluit van de buitenwereld. Ondanks dat het boek zeer vlot leest en dat er een behoorlijke vaart in zit, vindt Stephen King af en toe nog tijd om rond de pot te draaien. Deze geweldige beschrijvingen maken echter onmiskenbaar deel uit van de bekende schrijfstijl van Stephen King en dus kan ik dit enkel toejuichen. Het boek is volledig ingedeeld in korte grote hoofdstukken en nog kortere kleine hoofdstukken wat het lezen aangenaam maakt.

In de jaren zeventig deed Stephen King een poging om het boek Gevangen te schrijven lezen we op de achterflap van het boek.  Pas nu heeft hij, vindt hij zelf, genoeg ervaring als auteur om het verhaal recht te doen. Hier kan ik het enkel volmondig mee eens zijn want mede door de vlotte schrijfstijl die de spanning steeds weet gevangen te houden is dit boek tot wat hij nu is. In tegenstelling tot zovele boeken wordt bij dit boek niet teveel van het verhaal verklapt op de achterflap. Natuurlijk zou ik het bij elk boek aanraden om de achterflap niet te lezen maar dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken. Een korte samenvatting van het boek heb ik bij deze recensie niet geschreven omdat de cover van dit boek meer dan voldoende de situatie schetst, voor diegene die nog niet genoeg hebben hiermee en liever oordelen op basis van woorden kunnen nog altijd het boek omdraaien. In het nawoord zegt de schrijver verder dat er naar alles in het boek grondig onderzoek is gedaan en dat hij zich voor eventuele fouten excuseert, wederom is het een pluspunt dat de dingen die je leest waarschijnlijk kloppen, één barrière buiten beschouwing gelaten uiteraard.

Stephen King is een professional en met dit boek stelt hij zeker niet teleur. Al moet je natuurlijk zijn schrijfstijl en verhaal kunnen waarderen want dat durft nogal eens verschillen van lezer tot lezer. Maar op de laatste bladzijde zijn we gewoon allemaal mieren die opkijken net voor het einde.

Recensie: Jo Claes – De Dwaling

Wanneer ik ’s ochtends in de bus in dit boek begin te lezen zit ik onmiddellijk in het verhaal, te meer omdat de situatie waarin ik me bevind zeer gelijkend is op het beschrevene. Afgezien van het feit dat ik hier nu in een T-shirt zit en het in het boek winter is. Anderen, die niet op de bus in dit boek beginnen lezen, zullen ook meteen door het boek opgenomen worden. Het boek is op een zodanige wijze geschreven dat je onmiddellijk in het verhaal zit en meeleeft en voelt met het personage. Ondanks dat het boek ondertussen al twaalf jaar oud is voel je dit op geen enkel moment, noch aan schrijfstijl, noch aan het verhaal. Het tweede hoofdstuk brengt onmiddellijk heel wat achtergrond van het personage naar voren en dit wel op een heel andere manier dan het eerste hoofdstuk. We maken namelijk kennis met een droom van M Durant. Deze is prachtig verwoord en zit als gegoten in het boek. Buiten deze ene keer wijkt het verhaal echter niet meer af van het patroon vooropgesteld in het eerste hoofdstuk. Al is dit op geen enkel moment een negatief punt, integendeel. Het dunne boek telt 95 pagina’s en lees zeer vlot. Gaandeweg het boek heb je het idee dat het boek gaat over de schrijver die schrijft over een schrijver die wil schrijven maar niet schrijven kan. Toch weet je door zijn schrijven dat het zo niet gegaan is. Het verhaal gaat over de pakkende geschiedenis van Samuel Durant, een schrijver. Hij heeft echter nog geen enkel boek uitgegeven en omschrijft schrijven als: “Schrijven is een weg door de hel, geplaveid met ontgoochelingen.”. Desondanks heeft Durant gedurende negen jaar geleefd van het loon dat zijn vriendin verdiende om zich volledig op schrijven te kunnen concentreren. Op een dag komt zij echter te overlijden. Niet in de laatste plaats gedreven door noodzaak besluit hij dat het tijd is om te gaan werken. Zijn eerste job: bibliothecaris. De bibliotheek is echter het toonbeeld van verval, net als iedereen die er in dienst is. “Niemand wil er werken maar toch blijft iedereen er werken” zo omschrijft Dodenaars de aanwezige werkkracht. Durant past perfect in het heersende kader waarin alles dat loopt zijn gang kan gaan. Treurend om zijn verloren  liefde doet hij zijn werk zonder enige interesse of motivatie. Maar is dit wel wat hij wil? Wanneer heeft hij de beslissing om dit alles te willen genomen? Of heeft hij ze niet genomen? Het verhaal snijd vooral de thema’s wroeging en boete aan. Dit alles echter prachtig uitgewerkt tegen de achtergrond van een bibliotheek. Spanning is ook zeker aanwezig in dit boek. Zo is de cover die op het eerste zicht maar een zeer abstracte en willekeurige schets lijkt tegen het einde heel wat minder abstract. De achterflap haalt vier trefwoorden aan om het verhaal te omschrijven: wroeging, twijfel, boete en lautering. Deze passen inderdaad goed bij het boek. Verder staat er op de achterflap dat het boek zeker voor herlezen vatbaar is en ook hiermee ben ik het volledig eens. Misschien omdat het klein is en vlot leest maar zeker en vast ook door de inhoud. Buiten dit moet je niets van wat op de achterflap vermeld staat weten want zoals bij zoveel boeken vindt ik dat ook hier de achterflap te veel prijs geeft. Gelukkig heb ik er al de gewoonte van gemaakt deze pas op het einde te lezen. Verder staan op de achterflap van het boek meer moeilijke woorden dan in het hele boek. Al betekend dit niet dat de schrijver zijn woordenschat niet prachtig is, integendeel, het hele boek is prachtig onder woorden gebracht. Ik kan dan ook enkel besluiten dat dit een waardevol boek is.

Recensie: Bad Girls

Bad Girls vertelt het verhaal van vier prostituees die op de vlucht slaan wanneer een van hen wordt veroordeelt tot de doodstraf na het vermoorden van een opdringerige klant. Met het gespaarde geld van één van hen winnen ze een nieuw leven beginnen in Oregan. Wanneer ze haar bankaccount echter gaat opvragen wordt de bank door een oude bekende overvallen. In eerste instantie mag ze haar geld houden maar niet voor lang. Zonder een cent en nog steeds op de vlucht willen de vrouwen hun geld terug. Gedurende hun hele vlucht worden ze ook op de hielen gezeten door twee detectives, de Pinkertons. Bijgestaan door het toeval kunnen ze echter veel obstakels overwinnen maar hoe lang?

Onmiddellijk wanneer de film begint krijgen we actie en spanning voorgeschoteld. We zitten meteen in het verhaal en willen meer. Er is een goede afwisseling tussen verhaal en actie. De actie is tevens niet in het wilde weg maar sluit perfect aan op het verhaal. Desondanks kan de film niet echt geloofwaardig genoemd worden maar het vermaakt dat deze film brengt maakt dat ruimschoots goed. De film doet denken aan Bandidas en is zeker minstens even goed, zo niet beter maar dat is natuurlijk persoonlijke smaak. Zo blijken vele van de commentaren op moviemeter.nl heel wat minder lovend. Drew Barrymore speelt een geweldige rol ondanks dat zij ongeveer het minste van de vier in beeld is geweest. De andere drie, die iets minder bekend zijn, leverden ook een zeer goede prestatie net als de andere acteurs in de film. Het geheel is mooi in beeld gebracht net als de decors die zeer mooi uitgewerkt waren. Het einde is een mooie kerst op de taart. Deze film had makkelijk een vervolg verdient dacht ik na afloop, wat genoeg zegt niet?

Filmpagina op moviemeter: http://www.moviemeter.nl/film/1138

Recensie: P.C. and Kristin Cast – House of Night: Chosen, Untamed, Hunted, Tempted en Burned

Het derde en de volgende boeken gaan in dezelfde schrijfstijl als de eerste twee verder. Ik kan jullie ook al meteen mededelen dat door langer te lezen je niet gewoon raakt aan de schrijfstijl maar wel dat je er mee leert leven. Als we de schrijfstijl even opzij zetten en kijken naar het verhaal dan kunnen we hierover onmiddellijk zeggen dat dit een groot deel goed kan maken. Wanneer in het derde boek werd aangekondigd dat de schrijfster gekozen had voor een Zoey-moet-de-wereld-redden-scenario moet ik eerlijk bekennen dat de moed mij even in de schoenen zonk. Doorbijten op die momenten is echter de boodschap. Toch moet gezegd dat dit cliché ook daadwerkelijk word uitgewerkt en compleet met alle donkere en duistere gevolgen die samengaan met het einde van de wereld. Bij dit scenario zou je kunnen een link proberen leggen naar de schrijfstijl al is dit een nutteloze poging, er is geen link. De schrijfstijl is duidelijk voor kinderen terwijl het verhaal op sommige momenten minder geschikt is voor kinderen zoals de waarschuwing die ook op de volgende boeken uit de House of Night-serie aanwezig blijft aangeeft. Een andere reden die vanaf het vijfde boek de kop opsteekt om het een kinderboek te noemen is dat de hints die worden gegeven zeer doorzichtig zijn, desondanks lijken de personages in het boek er zelf niets van te snappen. Dit zorgt ervoor dat je steeds bij jezelf denkt: Allé komaan, dat is toch duidelijk. Ondanks dat de hints ons de pap in de mond geven kan niet gezegd worden dat dit ten koste gaat van de spanning, integendeel, tijdens het lezen lijkt het wel alsof de spanning rechtstreeks in je aders wordt gespoten. Tevens was het zo dat ik vanaf het vijfde boek meerdere malen dacht: Dit is een scene die verfilmd moet worden. Je wil gedurende die scene niet anders dan het beschrevene visueel voorstellen. Moest er ooit een verfilming komen en ze zetten vanaf het vijfde boek KNT dan zou ik wel begrijpen waarom, toch indien het verfilmd zou worden zoals het boek erom smeekt. Het vijfde boek is werkelijk het hoogtepunt van de serie tot dan toe. Het vijfde boek weet de spanning niet enkel tot onder je nagels te krijgen maar laat ze door je aders pompen. Het einde is dan weer wel even back to earth maar desondanks dit vrij abrupte einde voel je de spanning die ondanks dat je de laatste bladzijde hebt omgeslagen nog steeds in de lucht hangt. Meer moet nog komen, dat voel je. Kan boek zes dit gevoel waarmaken is maar zozeer de vraag. Tevens moet opgemerkt dat ik in het gehele vijfde boek de schrijfstijl voor de zoveelste keer op rij minder storend vond maar deze keer denk ik echt dat het niet aan mij lag maar aan het feit dat vanaf dit boek de spanning de schrijfstijl heeft overgenomen en de schrijfsters niet langer hun stempel kunnen doordrijven. Globaal kan gesteld worden dat de serie pas volledig op gang komt vanaf het vijfde boek of toch voor mij. Dit is zeer laat en zorgt ervoor dat je bij de eerste boeken even moet doorbijten maar deze inspanning word beloond met spanning en sensatie. Misschien wel het sterkste punt van deze serie dat ik nog niet heb aangehaald is de originaliteit en vernieuwing die het verhaal brengt. Het verhaal heeft duidelijk inspiratie gehaald bij Harry Potter, Twilight en nog andere bekende film en verhalen, desondanks kan je de schrijfster niet verwijten dat ze niets vernieuwend hebben afgeleverd daarvoor bevat het verhaal te veel originaliteit. De enorme spanning die in het vijfde boek hangt wordt zonder problemen doorgetrokken naar het zesde en zevende boek. Wederom is het weer al spanning wat de klok slaat ondanks de soms voorspelbare voortgang. De personages zijn nu ook al meer uitgewerkt zodat we meer de spanning van hen overnemen. Na het zevende boek word je echter achtergelaten met een drang voor meer en deze keer is de voorspelbaarheid tevens ver te zoeken. Kan het achtste boek dezelfde tred van de vorige drie boeken verderzetten is maar de vraag.

Ondanks dat er bij de serie duidelijk enkele opmerkingen gemaakt kunnen worden kan je er niet omheen dat ze vernieuwend is en spannend. Fans van Twilight en Harry Potter zullen zeker het verhaal kunnen smaken en als je er niet tegenop kijkt om door vier boeken te worstelen voor de serie echt loskomt zou ik zeggen dat deze serie voor jou een aanrader is.

3. Chosen:

4. Untamed:

5. Hunted:

6. Tempted:

7. Burned:

Recensie: Robin Cook – Coma

Nancy Greenly ligt op de operatietafel voor een routine-operatie, toch gaat er op een onverklaarbare reden iets totaal mis tijdens de operatie en hebben de hersenen voor te lang een zuurstoftekort waardoor haar hersenen het begeven en ze in een coma geraakt waaruit ze nooit meer zal ontwaken.
Susan Wheeler, derdejaars medische studente, mag zich net als de anderen in haar groep gelukkig prijzen als ze aan het prestigieuze Memorial ziekenhuis stage mag lopen. Door deze stage word ze er nogmaals mee geconfronteerd dat ze zich in een mannenwereld bevind als veruit de enige vrouw. Daardoor heeft ze moeite met het vinden van haar draai binnen het ziekenhuis, wanneer ze de eerste keer een infuus moet aanleggen stelt ze zich dan ook niet al te professioneel op. De patiënt in kwestie is namelijk niet ongevoelig voor haar oogverblindende schoonheid en vraagd haar om na zijn operatie iets met hem te gaan drinken. Door de wederzijdse aantrekkingskracht die er heerst zegt ze toch toe, ondanks de sterke twijfels die ze hierbij heeft. Wanneer Susan geconfronteerd wordt met het comageval, Nancy Greenly, is het eerste wat haar van slag brengt de leeftijd, namelijk 23 jaar net als zijzelf. Wanneer ook haar eerste patiënt en date op een schijnbaar onverklaarbare en onvermijdelijke manier op de operatietafel in een coma raakt bijt Susan zich in dit probleem vast. Zijn deze comagevallen op zichzelf staande gevallen, of zijn er nog meer? En zijn deze complicaties wel onvermijdelijk?

Het boek is al geruime tijd geleden geschreven, namelijk in 1976, dit zorgt ervoor dat vele mensen misschien zullen denken dat het boek gedateerd is, ookal omdat de medische wetenschap zo snel vordert. Toch moet gezegd dat dit boek nog bijzonder actueel is, misschien zijn ondertussen vrouwelijke dokters al iets meer gemeengoed geworden maar ondanks dit ene punt dat wijst op de leeftijd van het boek is er verder niets dat deze zou verraden. Heel het boek is tevens chronologisch vertelt met boven elk hoofdstuk een datum en uur waarin de desbetreffende scene zich afspeelt. Dit zorgt er mede voor dat het verhaal zeer realistisch overkomt, wat bij dit boek des te beklijvender is. Daarnaast zijn alle hoofdpersonages perfect uitgewerkt en zijn ook de beschrijvingen van de omgeving en de gebouwen zeer bondig en duidelijk, wat zorgt dat de sfeer die de schrijver wil scheppen zeer duidelijk overkomt. Het genre van het boek ‘medische thriller’ doet vermoeden dat het boek zich volledig afspeelt in en rond een ziekenhuis, in dit geval het Memorial, tevens schept deze benaming van het genre de indruk dat in het boek behoorlijk wat aandacht wordt besteed aan de medische kant van elke patiënt en dat is ook inderdaad het geval. Toch moet hierbij onmiddelijk gezegd dat dit alles op een zeer natuurlijke manier is gebracht en werkelijk iets bijdraagd aan het gehele boek, ook is het zo dat deze beschrijvingen er bijna voor zorgen dat het boek nog een extra educatieve waarde krijgt, zeker als je weet dat de schrijver echt een dokter is. Daarenboven is in het boek, helemaal op het einde, nog iets terug te vinden dat het boek nog maar eens een toegevoegde waarde geeft. Hier vinden we namelijk het nawoord van de schrijver waarin hij vertelt wat hem ertoe gebracht heeft om dit boek te schrijven en tevens vinden we enkele verwijzingen naar wetenschappelijke artikels omtrent de problemen die de schrijver in het boek probeert aan te stippen. Kortom dit is een boek dat iedereen zou gelezen moeten hebben!

Recensie: Jules Verne – 20.000 mijlen onder zee

We bevinden ons in het jaar 1866 wanneer het boek start. We komen terecht in het leven van een 40 jarige wetenschapper die met zijn boek “De geheimen van de diepten der zee” behoorlijk wat aanzien heeft verworven als wetenschapper. Er gaan al een tijd je geruchten rond over een groot zeemonster, dat lijkt op een bewegende klip, zo groot is het. Ondanks zijn immense grootte blijkt het ook een immense snelheid te kunnen halen, want het ‘beest’ wordt overal ter wereld gesignaleerd. Wanneer men zijn mening vraagt omtrent dit immense wezen, dan kan hij bijna niet anders dan besluiten dat het een immense eenhoorn moet betreffen. Hij komt tot dit besluit doordat men het er overal ter wereld over eens is dat niemand in het geheim een zulke machine zou kunnen bouwen. De Amerikaanse overheid besluit om een schip uit te sturen om het beest te vangen dat een gevaar vormt voor het internationale handelsverkeer want natuurlijk werden onmiddellijk alle schipbreuken toegeschreven aan dezelfde reden. Op 3 juli 1867 vertrok de fregat “Abraham Lincoln” o.l.v. kapitein Farragut. Vanwege zijn kennis als wetenschapper mocht, de persoon die ons het hele verhaal vertelt, ook mee, samen met zijn altijd trouwe, Belgische assistent Koenraad. Verder zijn er nog tal van andere stoere mannen aan boord waaronder Ned Land, een canadees, die als de beste harpoenier wordt beschreven. Na 3 maanden op zee te hebben rondgedobberd in de hoop het monster te vangen is de bemanning het beu. Ze willen terug naar huis en vragen dit ook aan de kapitein, deze vraagt hen nog drie dagen, als ze dan niets tegenkomen zetten ze de terugtocht in. Op de laatste dag verschijnt als bij wonder het zeemonster. Ondanks de snelheid van de Abraham Lincoln kan deze het monster nooit inhalen, het monster is nog veel sneller. Wanneer Ned Land echter een kans ziet om zijn harpoen uit te werpen en het monster te raken merken ze dat het monster gemaakt is van stalen platen, het is dus toch een door mensenhanden gemaakte machine?

Het eerste dat opvalt wanneer je in dit boek begint te lezen is dat het gehele boek ondanks de ouderdom, toch verrassend goed leesbaar is. Dat op zich is toch reeds een hele prestatie voor een boek dat geschreven werd in 1870. Daarnaast is het zo dat het volledige boek zeer nauwkeurig is beschreven, zodat het bijna lijkt alsof het allemaal echt is gebeurt. Dat zorgt ervoor dat je onmiddellijk wil verder lezen, ondanks dat je weet dat het natuurlijk allemaal verzonnen is. Toch zorgt de ouderdom van het boek voor een extra verrassende factor, je moet je namelijk in beelden dat dit toen volledige fictie was en dat dit boek nu bijna volledig waarheid zou kunnen zijn. Het visionaire element van Jules Verne is dus bijna ongelooflijk om te lezen. Daarnaast kan het boek vanaf bladzijde één de spanning erin houden en dit toch het einde en dit zelfs voor diegene die reeds verfilmingen van dit boek hebben gezien, want tot mijn eigen verbazing wijken deze nogal eens af van het geschreven verhaal wat natuurlijk de spanning in het boek ten goede komt. Naast dit alles moet gezegd dat het boek een behoorlijk aantal beschrijvingen telt van het onderzeese leven. Deze beschrijvingen zijn altijd enorm leerrijk en smeken er bijna om om er meer informatie over op te zoeken. Naast de prachtige beschrijvingen over het maritieme leven zijn er ook tal van zeemansverhalen, volkslegendes en mythische verhalen door het hele boek geweven. Dit zorgt er telkens weer voor dat het boek bijna een educatieve waarde krijgt, al dient gezegd dat Koenraad zijn drang om elk dier in klassen en orden in te delen hiertoe ook zeker bijdraagt. Dit boek is een klassieker en tijdens het lezen van dit boek wordt onmiddellijk duidelijk waarom dit een klassieker is, het is gewoon uniek.

Recensie: Mel Hartman – Spel der grenzen

Ik heb reeds alle boeken van Mel hartman gelezen en moet eerlijk zijn, ik ben een fan. Wanneer ik vernam dat ze een nieuw boek vol met kortverhalen uitbracht kon ik dan ook niet anders dan onmiddellijk overgaan tot de aankoop van dit boek waarvan mijn verwachtingen onmiddellijk hooggespannen waren omdat ik op z’n minst hetzelfde verwachte als de andere boeken van deze schrijfster. Eerlijkheidshalve moet ik ook opmerken dat ik met een kortverhalenboek ook reeds minder goede ervaringen heb gehad. Ik denk specifiek aan duistere krachten van Stephen King waarin ik enkele verhalen met veel plezier heb gelezen maar er ook enkele bijzaten die mij in de verste verte niet konden bekoren. Misschien is het fout van mij om te verwachten dat hetzelfde fenomeen zich zal herhalen met andere kortverhaalboeken maar het was wel iets waarvoor ik vreesde bij het boek van Mel Hartman.

Het boek bevat 8 kortverhalen en telt in totaal 224 pagina’s dat maakt zo een kortverhalen natuurlijk geschikt voor iedereen die ergens een half uurtje op overschot heeft en om tevens aan de hand van deze kortverhalen kennis te maken met Mel Hartman. Over de verhaalinhoud ga ik in deze recensie niet uitweiden, bij een kortverhaal lijkt mij dat namelijk volledig onnodig. Toch wil ik drie begrippen aanhalen die, naar mijn bescheiden mening, een goed idee geven van wat mag verwacht worden: spanning-zelfs in een kortverhaal weet Mel de spanning op te bouwen-, originaliteit –steeds opnieuw- en humor-misschien zelfs nog meer dan we gewoon zijn uit haar vorige boeken-. Voor de mensen die van plan zijn om aan de hand van dit boek kennis te maken met deze schrijfster zijn er echter wel een paar zaken die ik wil opmerken. Ik persoonlijk heb deze kortverhalen als donkerder en cynischer ervaren dan wat ik in de andere verhalen van Mel Hartman reeds heb gelezen. Dit is zeker niet negatief, integendeel. Elk kortverhaal is stuk voor stuk een pareltje dat perfect het kunnen en vooral verder evolueren van deze schrijfster illustreert. Door de balancering op de grens die dit boek steeds weet aan te houden had ik bij elk verhaal de nijging om steeds terug te denken naar de kortverhalen van Stephen King die ik vroeger zo graag las, van één ding werd ik gaandeweg echter steeds minder zeker, waren die wel zo goed als deze? En het moet gezegd, mijn angst dat er ook kortverhalen tussen zouden zitten die minder waren, leek bijna belachelijk na van alle verhalen te hebben genoten. Na het lezen van het eerste kortverhaal had ik slechts drie letters om te omschrijven wat ik had gelezen, WOW. Bijna ongelooflijk maar toch volledig waar is het dat de andere kortverhalen op geen enkel moment moeten onderdoen voor het eerste. Met andere woorden: Een aanrader tot en met! Heb je iemand die fan is van Stephen King en je zoekt nog een kerstcadeau, zoek niet langer.

Recensie: Danny Beyens – Het spoor van de jakhals

In het begin van het boek vindt ene Eddy de Smet, werkzaam als grafdelver, op het kerkhof een lijk dat daar niet hoort te liggen. Bovenal is het lijk ingepakt als een mummie, mede hierdoor maar ook door het feit dat de politie volledig in het duister tast over de mogelijke identiteit van het lichaam springt de media op deze zaak. Commissaris Coppens en hoofdinspecteur Degraaf van de Federale Gerechtelijke Politie in Turnhout worden al snel op de zaak geplaatst maar hoe meer vragen zij proberen te beantwoord krijgen hoe meer vragen er opduiken. Waarom is onze onbekende als een mummie begraven? En waarom houdt hij een afbeelding van een Jakhals vast? Al snel kunnen ze echter de link leggen tussen de mummie en Egypte, maar hoe precies die link in elkaar zit blijft veel langer een raadsel. Gelukkig komt er een anonieme tip binnen die hen op weg helpt. Als ze kunnen achterhalen dat deze anonieme tip van Laura de Win komt, krijgt de zaak plots meer vorm. Maar de vraagtekens blijven nog grotendeels oningevuld.

Het boek is al vanaf de eerste bladzijden zeer verrassend en spannend. Tevens bevat het boek voortdurend prachtige beschrijvingen met een geweldige humor in verwerkt. Alle personages zijn prachtig uitgewerkt, net als de volledige reis naar Egypte. Hierdoor lijkt het bijna of we zijn met de personages mee op reis. Ook zorgt deze reis voor een mooie afwisseling tussen flashbacks uit Egypte en de gebeurtenissen sinds hun thuiskomst. Het boek heeft heel wat verrassingen in petto en de spanning lijkt een constante. Tevens is het zeer leuk dat de schrijver op het einde van het boek fictie en feit uitklaart, mede hierdoor merk je dat de schrijver voor dit boek behoorlijk wat research heeft gedaan, zo heeft het boek zelfs iets leerrijks. Eigenlijk valt alles wat over dit boek gezegd moet worden zeer kort samen te vatten, namelijk in één woord: prachtig, misschien zijn geweldig, ongeloofelijk en perfect ook prima alternatieven om dit boek samen te vatten maar ik denk dat ik mezelf wel duidelijk heb gemaakt.

Recensie: Danny Beyens – Date met de dood

De Kid, de favoriete bijnaam van een zware jongen die net onder bepaalde voorwaarden vervroegd is vrijgelaten uit de gevangenis van Merksplas, is niet onmiddelijk van plan om zijn leven te veranderen na de korte onderbreking ervan. Hij ziet zichzelf niet functioneren in het systeem waarbij je voor een baas werkt en dan hiervoor een, in zijn ogen, karig loon krijgt terwijl de bazen met de hele grote winsten gaan lopen. Hij neemt dan ook al vrij snel terug contact op met oude bekenden en kan zo aan een goedbetalend jobje geraken als drugscourier.
Een jong koppeltje dat besluit om eens hogere sferen op te zoeken doet dit op een korte afstand van het bospad maar in plaats van het feit dat het tot een hoogtepunt komt, worden ze al snel aan de grond genageld bij het ontdekken van een lijk.
Als de door de politie gevonden vingerafdrukken bij het lijk gematcht kunnen worden met deze van Kid dan ziet de bui er voor hem niet goed uit, echter is hij niet het type om mensen te vermoorden. Maar doet een mens die in het nauw gedreven is niet juist iets wat je niet van hem verwacht?
Schuingedrukte stukken in het boek geven ons telkens in een soort dagboekvorm een zicht op de jeugd van een in het begin van het boek onbekend persoon, al wordt er natuurlijk wel een vermoeden opgewekt, maar dat zou het natuurlijk wel heel makkelijk maken. Toch lijken we sommige dingen in het leven moeilijker te willen maken dan ze in werkelijkheid zijn, ontdekken we na een beetje verder gelezen te hebben.
Nadat bij de eerste moord op elk spoor is doodgelopen, worden de inspecteurs geconfronteerd met een tweede moord die teveel gelijkenissen vertoont om toevallig te zijn…

Na de eerste bladzijde uit het boek te hebben doorgelezen valt er gewoon geen excuus meer te verzinnen om nog te stoppen. Het verhaal leest als een sneltrein zonder remmen. Elke scene wordt wel opgesmukt met een geweldige humor die je doen vergeten dat het hier om een misdaadroman gaat dan wel om een komedie. Ook kan de schrijver een alledaagse situatie onder woorden brengen als was het een nooit gezien fenomeen, toch word het boek op geen enkel moment langdradig door deze beschrijvingen. Zijn vorige boek bevatte een zeer goed uitgedacht misdaadverhaal toch bewijst hij met dit boek dat het mogelijk is om de lat nog hoger te leggen. Zo lijkt het in dit boek alsof over de uitwerking van dit verhaal jaren tevoren is nagedacht, zo goed vallen alle puzzelstukjes samen. Ook komt in dit boek net als in zijn debuut naar voor dat de schrijver beschikt over een enorme woordenschat en het enorme vermogen om gewone dingen op totaal verschillende manieren te kunnen omschrijven. Waar de spanning in zijn vorige boek het even liet afweten is de spanning in dit boek een constante, en mocht die reden nog niet genoeg zijn om de drang om verder te lezen hoog te houden, dan zorgen de mix van humor en de vlotte leesbaarheid wel voor voldoende prikkeling. In deze misdaadroman is humor verzekerd tot aan het bittere einde. Maar humor is niet het enige wat dit boek kan bieden aan zijn lezers, ook wordt onze aandacht er naar het einde toe op gevestigd dat het hier om een misdaadroman gaat en dit doet de schrijver door een schitterend uitgedacht plot. Dit boek haalde niet voor niets een plaats op de toplijst van het spannende boek 2008.